- Project Runeberg -  Bjørnstjerne Bjørnsons Fortællinger /
225

(1907) [MARC] Author: Bjørnstjerne Bjørnson
Table of Contents / Innehåll | << Previous | Next >>
  Project Runeberg | Like | Catalog | Recent Changes | Donate | Comments? |   

Full resolution (TIFF) - On this page / på denna sida - Småstykker - Ej faarlig friing

scanned image

<< prev. page << föreg. sida <<     >> nästa sida >> next page >>


Below is the raw OCR text from the above scanned image. Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan. Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!

This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.

EJ FAARLEG FR1ING

vera di." Han saag burt i Husabygarden gong etter gong.
"Eg fer nu ikkje mejra enn juling," tenkte Tore.

Upp til Husabysetri gjekk dat bert ein veg, som fyrr er
sagt; men ejn dugande kar kunne sakta alltid koma upp dår,
um han ikkje gjekk nett bejne vegen. Rodde han ut um
tangen dår og lagde aat paa hi sida, so var dat raad at koma
upp, do at dat sakta var so brat, at dat var med naudi gjejti
gjekk dår; og hon plagar nu ikkje vera bljug av seg i fjellom.

Laugardagen kom, og Tore gjekk ute all dagen. Dat var
nu nokkot til dag; - soli lejkade, so dat sprat i buskom, og
jamt og samt haukade og lokkade dat fraa fjellet. Han sat
enn utanfyre dyri, daa dat lejd paa kveld, og ej guvande toka
slejkte upp etter liderna; han saag dit upp, og dat var so stilt;
han saag burt i Husabygarden, og saa skauv han av baaten og
rodde ut um tangen.

Paa stødlen sat Aaslaug ferdug med dagsverket sit; hon
tenkte paa, at han Tore ikkje kunde koma dan kvelden, men
at dat fulla vilde koma dess flejre i hans stad; daa løyste hon
buhunden og sagde ingen, kvart hon gjekk. Hon sette sig
solejdes, at hon kunde sjaa ut yver dalen; men dår drog toka
upp, og ikkje var hon heldr god til at sjaa dit ned. Flutte
hon seg daa, og utan at hon rett tenkte paa di, kom hon til at
ganga mot hi sida, og dår sette hon seg til at sjaa ut yver
fjorden; dat gav slik frid, denna langa sjon ut yver vatnet.

Medan hon sat dår, vard hon hugad paa at kveda; hon
tog ejn aong med lange tonar, og Ijodet gjekk so vida i kyrra
notti. Hon vilde gjerna høyra seg sjølv syngja, tok difyre til
paa nyo, daa fyrste verset var til endes. Men daa hon havde
sjunget detta, syntest henne, som ejnkvar svarade djupt nedan.
"Kjere, kvat kann detta vera," tenkte Aaslaug, hun gjekk fram
til stupet, slog armarne um ej grannvaksi bjørk, som stod dår
og skalv utyver; - hon saag ned. Men hon saag inkjevetta;
fjorden laag still og roade seg; ikkje ejn fugl strauk burtyver.
Aaslaug sette seg nedattr og song paa nyo. Men daa svarade
dat nu skilet i same tonen, og nerre enn fyrre gongen. "Dat
lyt vera nokkot, kvor som er," Aaslaug spratt upp og lutte
seg paa nytt lag utyver. Og daa saag hon ned vid fjellveggen
ejn baat, som havde lagt aat, og so djupt nedre var dat, at
han saag ut som ejt litet skjel. Hon drog augat uppyver,
møtte ej raud huva, uppunder henne ejn kar, som starvade
upp etter so godt som sletta fjellet. "Kven kann detta vera:"
spurde Aaslaug, slapp bjørki og sprang langt attr. Hon torde

16 - Bjørnson: Fortællinger. (

225

<< prev. page << föreg. sida <<     >> nästa sida >> next page >>


Project Runeberg, Tue Nov 12 12:14:40 2019 (aronsson) (download) << Previous Next >>
http://runeberg.org/bjorfort/0243.html

Valid HTML 4.0! All our files are DRM-free