Print (PDF) - Color (PDF) - full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
_269_
— Var han so rar? — Ja, han fann paa so mange
Ting, og gjorde so mykje galet, og so fekk
Bondevennen og dei Folk so mykje aa snakka um.
Tilslutt gjorde han nok litt Skandale — men det visste
ikkje Hanna Greida paa —; og so fekk han
Sverd-ordenen. »Fekk han Sverdordenen, naar han hadde
gjort Skandale ?« — »Ja, for at han skulde gaa sin
Veg.« — »Aa, so. — Jaso. — Gjekk han sin Veg
daa?« — »Nei, daa han hadde fenget Orden, sagde
han, at det maatte vera fordi han var slik ein god
Officer, og daa vilde han ikkje gaa, sagde han.« —
»Naa?« — »Ja, tilslutt maatte dei gjeva han
Olafs-ordenen.« — »Ha-ha, gjekk han daa, daa?« — »Ja,
han hadde nok maatt lova det. Og no gjeng han
der inne og er berre slik ein Baring; dei snakkar so
mykje um han, men eg veit ikkje rett Samanhengen.«
»Det maa vera ein snaal Kar«, meinte Daniel. Han
sat eit Bil og grundad paa denne Soga; rundt
Bordet gjekk Pratet som Rokkedur. Med ein Gong
høyrde han Hr. Knutzon segja til Hr. Viborg: »Bra
Kar, den Proprietæren!« »God Vert«, svarad Viborg.
»Berre han ikkje var so clum!« sagde Knutzon
halvhøgt. Daniel vart sitjande reint einstird; so saag
han Proprietæren vinraud og glad lyfta Glaset sitt
og drikka Hr. Knutzon til med eit byrgt og
sjølv-sælt Andlit. Hr. Knutzon svarad og bøygde seg
djupt. Men i det same vaknad der eit litet fint, fint
Smil um den mjuke Munnen hans, eit Smil, som ingen
kunde forstaa — utan Viborg og Daniel. »Ja mi Sæl
er det Karar, som kan snu seg!« tenkte denne. —
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
