- Project Runeberg -  Historia de gentibus septentrionalibus /
104

(1555) [MARC] [MARC] Author: Olaus Magnus
Table of Contents / Innehåll | << Previous | Next >>
  Project Runeberg | Like | Catalog | Recent Changes | Donate | Comments? |   

Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Liber Tertius. De superstitiosa cultura dæmonum populorum Aquilonarium - Cap. VI. De magnifico templo Deorum Septentrionalibum

scanned image

<< prev. page << föreg. sida <<     >> nästa sida >> next page >>


Below is the raw OCR text from the above scanned image. Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan. Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!

This page has been proofread at least once. (diff) (history)
Denna sida har korrekturlästs minst en gång. (skillnad) (historik)

104        DE SVPERSTITIO. CVL. DÆMO.



illustration placeholder

De magnifico templo Deorum Septentrionalium.


CAP. VI.


                                        CVM fere totus orbis olim innumeris superstitionibus dæmonum
                                        instinctu vbique illuderetur, non incongruum putavi
                                        adhuc evidenter ostendere, quibus locis Gothica, seu
                                        Suetica, ac Septentrionalis natio pagana superstitione seducta
                                        paruerit idolis insensatis: vt agnoscatur multa loca,
                                        sicuti dæmoniorum genera, fuisse, quibus indebitus cultus
                                        offerebatur. Templum igitur (de quo & charissimus
Templum erat Vpsaliæ tempore Nini.                                         frater, & antecessor meus D. Ioannes Archiepiscopus Vpsalensis
                                        lib. I. histo. meminit ) nobilissimum a tempore
Nini prope fluvium Sala erat: vbi hodie Vpsala Sueonum, ac Gothorum Primatialis,
Sala flu. & Archiepiscopalis sedes est. Quod adeo magnifico apparatu constructum
Auro splendidamuvenerabatur, vt nihil in eius parietibus, laqueariis, aut columnis, nisi auro splendidum
Aurea catena. vidererur. Tectum præterea totum auro fulgebat: a quo aurea catena dependens
totum templum ad mœnia, domusque fastigia cinxisse memoratur. Quo
factum erat, vt templum in ampla planitie situm, admirando sui fulgore venerandam
Majestas reiigionis. religionis majestatem accessuris ingeneraret. Astabat eius soribus arbor ingens
ignoti generis patulis diffusa ramis, æstate & hyeme juxtam virens: non tamen de earum
Arbor ignoti generis sempre virens. arborum genere, quæ suapte natura, vt laurus, oliva, palma & myrtus, virere
videntur: quin in Aquilone nulla vnquam oliva, vel laurus, nisi in paruo frutice
pro spectaculo Vastenis exurgere visa est. Eratque fons huic templo propinquus, qui
Fons. scaturiit in locum sacrifidorum: de quo mox infra dicetur. Et hæc sufficiant exteris
nationibus de tali ritum Gothorum nonnihil vanitatis intellexisse. Nunc rursus Aquilonaribus
indicare congruit, quod soli i1 irretiti, vel illusi non fuerint hac vanitate.
Quantum igitur ad arbores semper virentes facit, Plin. lib. XVI. cap. XX.
Quirinus et Romulus idem. videtur plures afferre rationes: sed potissimum lib. XV. cap. XXIX. de Quirini,
id est, Romuli delubro diffusius aliquid dicit, videlicet fatidicas fuisse duas arbores
Fatidicæ arbores duæ. myrti ante ædem ipsam Veneris: quarum altera patritia, altera plebeia erat appellata.
Patritia multis annis prævaluit, flaccescente plebeia, exuberans & læta:
Patritia. quandiu Senatus quoque floruerit, illa vigens. Plebeia torrida, ac squalida: quæ
Plebeia. postquam evaluit flaccescente patritia Marsico bello, languida autoritas patrum facta
Ara vetus. est, ac paulatim in stenlitatem emarcuit majestas. Quin & ara vetus Veneri Myrteæ,
quam


<< prev. page << föreg. sida <<     >> nästa sida >> next page >>


Project Runeberg, Sun Jul 3 21:57:23 2016 (aronsson) (diff) (history) (download) << Previous Next >>
http://runeberg.org/olmagnus/0190.html

Valid HTML 4.0! All our files are DRM-free