Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
l Fedraheimen.
Git Blad aat det narslie jalket.
ZIM
)
v-
Kjeiit ut kvar Onsdag og Laurdag.
Pris fyr Fjordnngaaret: j
Kr. 1,10 (= 33 ß) med l
Porsto og alt. Betaling
fyreaat. i
Lanrdag den Zdje Mai 1879..
s Lysingar kostar 10 Øre
(Z ß) Petitlina, o daa
etter Maateii fyr totre
Bokstavar.
Utan Rang.
Skaansk Folkeliv paa 1830-Talet, teiknat ao
Ave·
Il1.
(Slutten.)
Alt Klokkak 4 nm Morgonen att var Mor Dorte
uppez for retteleg Ro hadde hoikkje sunnet, og no,
daa Klokka slog 5, kunde ho ikkje lengertola denne
Liksom-Svevnen hans Per, men sagde kvatmceltt
»Det er klaart Solskin, Per; idag kaim me faa
inn av Aakeren«
»Morgonglans og Kjeringdans varer ikkje til
?))kiddag-L33,« soarad han gretten. ,,Kor er Preste-
sveinen?«
,,Det veit eg ikkje ·nokot um; i vaart Hus
sinnst det ingen med den Tittelenz« soarad ho, so
fast, men so rolegt, at Per braadt stakk Hovudet
sram millom Umhengji· — ,,Daniel er i Stallem«
lagde ho stutt til.
Mylnareit murrad nokot, som ho ikkje brydde«
seg um aa høyra. ,,Mal dudine Ginvisegryn, du;
eg fcer endaa Vatn til mi Kvern,« tenkte Mor
Dorte.
Jnkje Dogg hadde sallet um Notti; Daniel
sette Hussolket til aa letta «Struvi, (so den friske
Blaastren kunde faa leika millom Bandi. Faeren
sagde Ingenting til detta. Hati heldt seg fraa aa
tala til Danielz men daa dei heldt Dagverd, let
han falla nokre Ord um Sonens Ferd til Lund
(Unioersitetsstad), rett som det var ein avgjord
Ting, at han skulde halda sram med Studeringarne·
Jngen tok upsp detta Gmnet, og Per hadde ikkje
rett Mod til aa mana ut Hustru og Son-
Klokka tvo koyrde Mylnaren med tri »Øykjer«
ut paa Aakeren; Laavedarerne og Portarne stod
paa vid Begg; Hans og Kalkunar romde fraa Tu-
net inn i Husi sine, og Gjenturne gjekk med Riva
paa Aksli yver Kloppi og ut paa Aakeren.
Daniel tok Hestarne og kayrde dei sram; Per
Mylnar stod attmed eit Skruv og tok imot den
syrste tome Vogni, men letst ikkje sjaa, at det var
Daniel, som koyrde.
,,Eg trur, me fcer Regn att, Faert«
,,Du trur, men klokt Folk tenkjer og arbeider
. . . Eg skal ha Kornet inn, um so her rigner
Smaasteint Bry deg ikkje utn Himmelen, Gut,
men um Hestar og Vogn, elder«—»endaa helder um
Bokerne dinet« ,
Danielreis upp i Vogni, kastad Tongi ned paa
Marki og Koyrebrettet ned paa Vognbotten; Gjenta
slengde med upptamd Haand Vand etter Vand upp
til Studenten; men han treiv kvart einaste eit i
Flugti, kor mykje ho strævad med aa faa honom
ut or Takten· Han saag veel etter, at ho slengde
Bandi paa rette Maateti og ropad eit Par Gon-
ger: »Less rett, Karnal«
Mylnaren saag paa med provande Augo. Detta
var Presteii skulde verta! Jllska kokad i honom,
daa han ikkje sann nokot aa segjapaa det ferdug-
lesste Lasset. ·
,,Faer! her kjem ei hard Regnskur! Me fcer
ikkje inn nokot Korn i Dagt«« ropad Daniel, der
han laag med Kneetklembtmot Tongi, i di Gjenta
batt til. .
,,Jau so Skam skal eg syna Vaarherre, at
eg endaa skal ha eit turrtBand inn!" Med desse
Ordi reiv den uppargade «Per Danielsson til seg
eit Vand or næraste Skruvet og flaitg avstad med
det burtyver mot Kloppi. Gjenta saag rædd og
forstokkt upp til Daniel.
»Husbond skulde ikkje bjoda til aa trassa Vaar-
herre,« sagde ho halvhagt Daniel saag uroleg
etter Faeren, som kilad frain i Regnet; sjolv kohrde
han etter i jamt Traav.
Han skulde nære sramutn Kloppi med Lasset»
Med ein Gong hoyrde han ei sterk Slumping og
ein Skrik ——— Faereti laag i Vatnet med Kornban-
det hver Hovudet sitt.
Aa stogga Hestarne og hoppa av Lasset var
gjort i ein Vist. Daniel saag strakst, at her ikkje
var nokon Faare syr Livet; for Faeren hadde sallet
sraa den laage Kloppi nedi det grunne Vatnet
attmed Steingarden, som merkte ut Plassen fyr
dei, som bankad Vaskeklazde med Aai. Her var
fast Botn og liten Straum; endaa vart Mnlnareii
liggjande i kneboygd Stelling, men Kornbandet
slengde han av upp paa den haale Kloppi.
»Køyr inn Lassett« ropad Daniel til Gjenta,
som sat der uppi, sprang so stad og ut i Aai fyr-
aa faa ·Faer·sin paa Faterne att-
»Gg meiner Beinet er tvers av; det er ikkje
nok med ei og tvo Ulukknr,« sagde Per arg. Men
han trudde ikkje det han sjolv sagde um Beinet;
Tingen var, at han blygdest syr Vaarherre og fyr
Son sin. —
Daniel sagde ingenting, .l)erre reiste honom
oarleg upp og leidde honom i Land; han tenkte
med seg sjolv, at Faeren hadde vcel vridet Foten.
Regnet stroymde ikkje lenger sraa Himmelen; det
hadde berre voret ei sarande Sty, som hadde frei-
stat Tolmodet aat Mylnaren. No lyste Soli paa
nytt sraa Himmelen; men Kornbandet hans Per
laag draup av Vatn, og av Klæderne hans var
det so detberre silad·
Varsamt sorde Daniel honom inn i Huset,
vinkad til Moeri, at ho ikkje turvte vera rædd, og
snart laag Mylnaren turr og varm i Sengji si,
etter at Daniel syrst hadde sett Foteti i Led att
med eit Tak, han hadde lcert som Gut av Beste-
saer sin, og hellest stellt Foten som det hader ein
god Beinlcekjar·
So sovnad Per, og daa han vaknad, sat
Nemndemannen attmed Sengi hans.
»Eg sekk Bod um denne-her Uheppa; di-
syr kom eg til deg,»daa ikkje du, som rett var,
kunde koma til meg. Eg vil ikkje meinkatvo Ung-
domars Lukka, no daa Daniel, som han sagde meg
i Gaarkveld, vil verta Bonde. Men hadde han
haldet paa med aa verta ein skral Prest, so hadde
han aldri fenget Dotter mi, so mykje er visst«
Per Danielson reiv seg i Augo og storstirde
paa Nemndemannen· Kunde han tru sine eigne
Øyro? Slik som han hadde saret, med Trass og
Hæding, so hadde han ventat aa raamast av lyn-
ande Breide, — og so istadenfyr det so kom
sjolve Lukka, og det just i det Skap som han likad
henne best: at han og hans LCtt skulde verta Jam-
likarar med frie Odelsbonder. Han kunde ikkje
meir enn berre retta Nemndemannen den eine
Haandi og med Baksida av den andre turka sine
vaate Augo· -
»Ja, Bengta er ei bra Gjenta, og det skader
ikkje oss Bønder, at me heo ein studerad Mann
bland vaare eigne. Son din kann verta oss ein
gagnleg Man11. Med sin Lærdom kann ha11 ikkje
einast naa so langt som eg, men han kann til-
med verta Riksdagsnienn, naar hati vert min
Verson.«
»Kvat meiner du, um eg kaupte Ekkja Grik
Nils ,,hemman«? Ho vil selja·« Per hadde reist
seg paa Aalbogen, medan han sette sram detta
Forslaget·
»Gg hadde just tenktpaa det,« meinte Nemnde-
mannen. »Me scer daa Ungsolket paa Nærhon-
dom. —— Du veit, Bengta kjem ikkje helder eintom
fraa Heimen; syrgjer du syr Gard og Grunn, so
tek eg Buskapen og annat slikt Smaaplukk paa
min Part.«
»Det er ærleg Tale, som det samer seg oss
Velstandslykinder,« sagde Per Danielsson, som aldri
hadde merkat, at detvesle Ordet »oss« kunde hava
so vaen ein Klang, syr daa Nemndemannen ut-
talad det. — »Her er endaa eit Par Festefolk i
Landsbyen,’« heldt Per sram smaabljugt, »Assar,
den unge Maalaren vaar, og Olu, Datter aat
Skræddaren. Dei hev ikkje stort aa setja Bu med;
eg hev Hug til aa gjeva dei ei Ku og eit Par
Griser.«
,,Det hev du Raad til, Bror Per; for Daniel
er einaste Barnet. Gg hev fleire Kjuklingar til
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
