Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Hj
tande var.
i fygde han jamvel i Svevnen.
| tunge Draumar.
Fedraheimen.
> OOSSÆRO OS >
Pris fyr Fjordungraret Kr. 1.10
med Porto og alt.
Betaling fyreaat.
Eit Blad aai det norske Folket
Lysingar kostar 10 Øre Petitlin-,
og daa etter Maaten fyr større Bokstavar.
Gaten fraa Gladheim.
av John Lie.
I:
Gladheim.
Gladheim het Garen. Aa Folk totte
de va rart, aa meinte dette Navne ei
Gong maatte vera sagt paa Spott.
For visst va de, at paa Gladheim alli
ha butt glae Folk so lengi nokon
kunne minnast. Gretne aa sure ha
Folke vore. Seint aa tileg ha dei
stræva, set mot Jore, og alli lyft Augo
mot Himlen. Aa kot ha dei stræva
etter? Aa auke sit Gods, aa samle
fleir aa fleir Pæning paa Kistebotnen.
Aa fram hae de gjenge, Gladheimsfolki
va mæ dei rikaste i Bygde.
Mannen aa Kjeringe no het Leiv
aa Kari. Gnidige va dei. Folk sa
paa Spott, at naar han aat, va han
gla i aa leive um de va alli so liten
Bite, de va daa altid noko spart.
Koppar, Kistur aa Kjer ropa: Kar”
i, Kar" i kon! sa Folk aa lo.
Ti dessi Folke kaam han, eg no
ska fortelja um. Daa va han aatte
Aar, liten aa mismenslege etter Ald-
ren. Alli ha han vore uti millom Folk
fyrr, eisemalle mæ Mor si ha han livt
i eit fille Plassehol langt burt i Sko-
gen. Far sin ha han alli set; for han
va ki meir hell ei Par Vikur gamal,
daa de hendte at Kar hass blei slegen
ihel i eit Timmer-Skot, der han aa
mange andre va aa rende Timmer.
Si den Dag ha Mor hass slite seg
fram som ho kunne i Sult aa Saknad.
Men snille ha ho vore mæ Veslegut;
— aa ja, Mor æ jamt snille. Daa ho
so nokle Aar ha slite vondt i Skog aa
Mark, veirs aa uveirs, halvnake aa
utsvelte, so vardt ho sjuk, som ven-
De tok ho kvast, aa Vesle-
gut visste mest inki av, fyrr han sto
der! morlause. Der laag ho kalle aa
stive mæ slokna Augur. Kor va naa
den Elsken, som ha loga aa bronne
so vent aa varmt i denne Kroppen?
Guten skynna inki; han sat inne ved
Senge aa gret. De myrkna mot Kvel-
len, han kjende noko tungt, tungt
legge seg yve’n: han va eisemalle.
Der va oudt aa langsamt, Myrkre
klemde han, so han skreik i Rædsla:
Mor! Mor! Han tok Haande henars;
ho va isande kall; de för upi han,
gjenom han, som ein Is-Stroume, han
seig ihop av Rædsla aa Sut — Svev-
nen tok han aa la han i ein Krull inn
Men Sut aa Rædsla for-
Han ha
seg aa
mæ Senge.
Han vrei
) = aldri.
skreik: ei kalle Haand tok han og helt
han yve eit tumlande haagt Fjell.
Haande klemde so de svei inn ti Beine;
- |likevæl ynskte han, at Haande inki ville
sleppe; — men slepte gjorde ho, aa han
datt aa datt; eg døyr! mumla han iSvev-
nen, aa vakna, usigeleg gla daa han
kjende han laag paa de goe, støe Golve.
Sole glytte inn gjenom Glase; i
Benke-Kraae sat Guten aa kurde, aa
saag av aa ti burt paa Mor si. Kor
ska eg av? tenkte han. De mjaukta
utfor Dynne. Aa Pus, Pus! han sprang
upp aa sleppte Katten inn. So gla
som han vardt! han va daa ki plent
eisemalle; de va Pus som kjælen strouk
seg innaat han, so gla i Gutens Klapp
aa Smeik, at han mol: Stakkar, du
æ visst solten, du lyt faa litt Mate.”
Han gav Pus nokle smaa Kjøt-Spikar.
Eg lyt sjaa etter Pus, stakkar,
naa, si Mor — —.” Tanken kaam
burt i Graat. Men de va underleg
slikt Mot som Guten fekk, daa han
skynna der va ein, han laut syte fyre,
aa som han meinte han kunde syte
fyre. Han retta seg upp, han voks
mei de Bile, hell” han ha vukse i heile
Aar. Eg lyt ti Bygde, tenkte han aa
saag hugheilt ut gjenom Glase. I
Bygde ha han vore eit Par Gaangur
mæ Mor si, so han visste Vegen. Du
lyt vera inne, Pus, eg kjem snart atte”,
sa han. Aa Pus saa upp paa han,
som han forsto. de aa samtykte, der
han sat i Solflekken paa Golve aa tvo
seg.
Han la hugheilt i Veg, men Mote
seig, ettesom han kaam nærmare Bygde.
Kor skuld? de bli av han? De Spurs-
maale tok han uppat aa uppat i Tan-
ken, aa Hovude lutte mot Jore.
Burt i Bakken møtte han Anne
Dyrtid; de va ei Halvfjolle aa eit
Godmenne, som livde av aa bede seg.
Ho klaga jamt, at de va so dyrt aa
liva, endaa ho tottest inki koste de
myke, aa. so vardt ho kalla Anne
Dyrtid.
Kor ska du ette i Dag?
Ti Bygde.
Æ Mor di heime?
Ja. Han gret.
Stakkars Liten! Æ ho sjuk? — ho
kjælde for den Vesle, ho va jamt so
baanegode.
Ho ligg stiv aa kalle.
Æ ho dø! Aa nei daa stakkars Li-
ten, kot ska de bli av deg!
’Ja de va netupp de han inki skjynna
sjave helle. Ho fygde han ti ein Plass,
der ho heldt seg, gav han Mat aa sa
de mæ han, at der lout han vera so-
lenge, mæ ho gjekk Bod ti Fatiktil-
synsmannen, at dei fekk begrave Mor
hass. Begrav’ ho! Kot vade? Ville
dei grava ho ne i den svarte Moll?
Ja so. Han mintest, kos snill ho jamt
ha vore mot han, aa gret so de huska
i han, der han sat i Benke-Kraae.
De va snille Folk, han va kaamen
ti, naa dei trøysta han so gott dei
kunne. Der gjekk tri fire Smaabonn
paa Golve aa leika seg, dei vardt stille,
daa Guten byrja graate, aa Mor dei-
ras peika paa han, aa sae: stakkar,
han der hev naa ki anten Far hell
Mor! Dei va so stille, so stille! dei
tyktest der vardt heilagt i Stoga, som
fysst Far las Tekste um Sundagen, aa
Mor saang Salma; de ville vera Synd
halle Leven naa.
Kjyrkja laag der tet innmæ, Guten
saag so tit paa ho; dei ha fortaalt, at
der skull Mor hass faa kvile. De va
Vaaren aa varmt, men han grusste seg,
fysst han saag paa Kjyrkja, som sto
der kvite som ei Snjofaann mitt i
Louvskogen umkring. Tru ho æ kalle
som Haande hennars Mor va, tenkte
han; — eg lyt but aa kjenne. Han
sprang burtyve Vollanne. Mæ eit høyrde
han noko ljome i Lufte; de let so syr-
gjeleg, aa kaam liksom fraa Kjyrke-
Taarne. Der sto ein Flokk Bonn burt-
mæ eit Skigjære. Kot æ de, som læt
so rart? spurde han. D’æ Kjyrke-
Klokkunne, her æ nokk Likfærd, sa
dei. Aa dæ Mor, dæ Mor, tenkte
han, aa sprang graatande burtimot
Kjyrkja.
Audpusten kravla han seg yve
Kjyrkegars-Muren. Der sto nokle Menn
aa skuffa Moll.
Aa lat meg faa sjaa Mor ennaa ei
Gaang! Lat meg faa sjaa Mor! bad
han, Taarinne sila neyve Kinne. Dei
saag medynksfullt paa han. Ver naa
snille Gute, aa stagge deg, sadei. Kan
eg ki faa sjaa Mor? bad han. ,D’æ
umogeleg”; dei skuffa Moll atte. Gu-
ten seig ihop paa Grasvollen, dytte
Anlite sitt i dei smaa tjurre Hendanne.
Dei va snart færige, aa saang ei Sal-
me. Guten glytte upp: naa laag dei
paa Kne kring Grefte, aa las stillt eit
Fadervaar; so gjekk dei. Men ein av
dei snudde aa gjekk burt aat Guten.
Kaam naa aa ver mæ!
Maa eg sita her eit Bil»
Kor helde du ti?
Guten nevnde de.
Graat ki; Mor di hev de gott; ho
ser deg, aa gledast, fyst du æ snill
Gut.
Æ ho ki der? Guten peika paa
Grefte.
Nei. Kor æ ho daa? Eg vonar
ho æ i Himmilen. Guten gret. Ja
naa maa du snart gange heim atte,
sa Mannen aa gjekk.
Guten la seg paa Ryggen aa stirde
upp i Himmilen. Kunne de vera Raa,
at Mor hass va deruppe, aa kanse
saag ne ti han fraa dei kvite, fine
Skykrullane, som sagte seig burtyve
de Blaa? So saag han burt på Grefte.
der va Mor hass; han ha set dei skuffa
ho ne. De grusste i han. Der sto
Kjyrkja, haage aa store aa truga at
han. Han vaaga seg ti gange burt
aa fake inn paa ho, han rokk inki upp
yve den kalka Muren, aa den va
isande kall. Han kvakk. Kalle, kalle
som Haande hennars Mor! Han skunda
seg ut av Kjyrkegaren.
Kot va de som gjore, at han braa-
stansa paa ei Ækre yvesaad mæ Pre-
stekragar, som sto vagga i Vinden?
Fint gule i Midten mæ snjokvite Bla
ikring, som ein Gull-Knapp i ei Helge-
dags-Skjurte, sto dei der. Men de va
ki de Guten saag. »De va eit
Minne, som glimta fram i Sjæle hass,
midt i Sute naa, som Sole glimtar
fram gjenom Rifte i dei svarte Skyir.
Mor hass ha ei Gaang, han mintest
de va ein Sundag, sete utpaa Vollen
aa plukka ein heile Krans av desse
Blomane, sete aa set paa dei lengi
aa kysst dei aa smilt. Aa kos bo ha
set go aa gla nt den Gaang! Han
saag ho so grant, tyktest han kunne
springe i Fange hennars, han slo ut
mæ dei smaa Armane sine, aa fevnde
liksom kring so mange Blomar han
vann. So gav han seg ti aa plukke
Blomar, ti han ha ein Dusk so stor
som han kunne halle i Haande. Han
gjøymde Anlite sitt i Blome-Dusken.
Mor hev visst halle myki av dei Blo-
mane tenkte han. So sprang han
tibakers aa la Blomane paa Mor si
Grav. Kanse ville ho bli gla i dei,
meinte han. Aa ho blei gla; for El-
sken døyr alli. Kvart Verk gjort i
Kjærleik, kvar elskfull Tanke æ eit
Tre som gror aa skyt Blomar i all
Æra. Der ha Mor hass sete hin Da-
gen aa tenkt paa sin Ungdomskjær-
leik. Der ha Eivind sete innmæ ho
paa Vollen, aa fysste Gaange tala ti
bo um sin Elsk. Kor gla ho ha kjent
seg! Ho ha inki tala, men sete aa
plukka sund nokle Prestekragar. Lat
Blomen svara, ha han sagt. Aa so
ha dei plukka Bla fyr Bla, aa sagt.
Nei, Ja — Nei, Ja, men allstøt blei
de Ja tislut; aa ho hev fengje de fysste
Fevn-Tak aa de fysste Kyss! — —
Derfor ha ho allstøtt vore so gla i
Prestekragane sia.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
