Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
annan Og sagde:
iste April 1882.
Fedraheimen.
SÅ
(14) Og Jesus kom i Andens Kraft
atte til Galilæa, og det stod Ry utav
honom i heile Bygdi der ikring. (15)
Og han lærde i Stemnestovom deira
og fekk Lovord av alle. (16) Og
han kom til Nasaret, der han var upp-
alen, og han gjekk inn i Stemnestova
etter sit Vis paa Kviledagen og stod
upp for aa lesa for deim. (17) Og
dei gaavo honom Spaamannens Esaias”
Bok, og daa han opnade henne, fann
han den Staden, der det er skrivet:
(18) Herrens Ande er yver meg; di-
fyr salvade han meg og sende meg
for aa forkynna Gledes-Bod for dei
fatike og aa grøda att deim, som era
knuste sund i Hjarta, aa forkynna Fri-
dom for Fangom, at dei Blinde kal
faa sjaa att, at dei, som era plagade,
skal faa Lindring, (19) og forkynua
Herrens Miskunns Aar. (20) Og han
lagde Boki saman, gav henne til Tenar-
en, sette seg ned, og alle i Stemnestova
feste Augo sine paa honom. (21) Men
han byrjade segja til dem: Idag er
denne Skrifti uppfyld fyr Øyro dyk-
kar. (22) Og alle gaavo honom Vit-
nesburd og undradest yver dei Fag-
nad-Ord, som gjekk ut or Munne hans;
og dei sagde: Er han ikkje Son til
Josef? (23) Og han sagde til deim:
De vilja vist segja til meg med dette
Ordtak: Lækjar, heilbrigd deg sjølv!
So store Ting, som me hava høyrt
du heve gjort i Kapernaum, gjer
du ogso her i Fedrelandet dit! (24)
Men han sagde: I Sanning segje eg
dykk, at ingjen Profet er-agtad i Fe-
drelandet sit. (25) Men i Sanning
segje eg dykk: Det var manga Ekkjor
i Israel 1 Elias’ Dagar, daa Himeln var
stengd i tri Aar og seks Maanader,
daa det var stor Svult i heile Landet.
(26) Og til ingi av deim vart Elias send
utan til ei Ekkje-Kona i Sarepta ved
Sidon. (27) Og der var mange spi-
talske i Israel i Spaamannen Blisas
Tid; men ingjen av deim var reinskad
utan Naaman Syraren. (28) Og alle i
Stemnestova vørto fulle av Vreide, daa
dei høyrde dette; (29) og dei reis upp og
drevo honom utanfyr Staden og førde
honom utpaa Floget paa det Berget,
som Staden deira var bygd paa, og
vilde skuvya honom utyver. (30) Men
han kom unda midt imillom deim og
gjekk burt.
(31) Og han kom ned til Kaperna-
um, ein Stad i Galilæa, og han lærde
deim paa Kviledagom. (31) Og dei
undrades paa Lærdomen hans, avdi
der var Magt i Ordi hans. (33) Og
i Stemnestova var ei Menneskja, som
hadde ein urein, vond Ande, og han
ropade med høg Røyst, og sagde: (34)
Æ, kvat hava me aa gjera med deg,
Jesus ifraa Nasaret? Fr du komen
for aa øydeleggja oss? eg veit kven du
er, hin Guds heilage! (35) Og Jesus
trjugade honom og sagde: Tig, og far
ut or honom, og den vonde Anden
kastade honom midt inn imillom deim
og for ut or honom utan aa gjera
honom Mein. (36) Og der kom Ræd-
sla yver alle, og dei talade med kvar-
Kvat er dette for
Tala, at han byd yver dei vonde An-
dar med Magt og Kraft, og dei fara
ut? (37) Og Ry um honom kom ut
I heile Landet der umkring. (38) Men
han reis upp av Stemnestova og kom i
Stova til Simon. Og Simons Vermor
var plagad av ei hard Sott; og dei
bad til honom fyr henne. (39) Og
han gjekk til hennar, trjugade Sotti,
og ho kvarv burt ifraa henne; og ho
reis upp og var deim til Hjelp. (40)
Men daa Soli hadde gladat, førde
alle til honom so mange dei hadde,
som hadde illt av mange Slags Sjuk-
domar; men han lagde Hendarne paa
kvar og ein av deim og heilbrigde
deim. 41 Men ogso dei vonde Andar
foro utor mange, skreik og sagde: du
er Kristus Guds Sonen; og han trju-
gade deim og leet deim ikkje faa tala,
daa dei visste, at han var Kristus. (42)
Daa det var Dag, gjekk han ut og
foor til ein Øydestad; og Mugen leitte
etter honom og kom til honom og helt
honom, so han ikkje skulde ganga
ifraa deim. (48) Men ban sagde til
deim: Eg maa ogsaa forkynna paa
andre Stader det glade Bodskap um
Guds Rikje, for eg er utsend til det.
(44) Og han preikade i Stemnestovom
i Galilæa. (Meir.)
Gud Heilagaand, hjelp oss.
(Umsett *Gud Helligaand i Tro os lær.*)
Gud Heilagaand hjelp oss, me maa
faa tru paa Frelsarmannen
eg elska honom utifraa,
ei tena nokon annan,
so me alt til vaar siste Stund
maa lita paa hans Sanningserunn,
han hev oss Frelsa vunnet.
Hjelp oss me maa di Lærdoms Kraft
i Hjartet truleg gøyma;
som Himmelbrau og Livsens Saft
lat Ordet .i oss strøyma.
Ja drep du Syndi reint i meg
og reis meg upp til Liv i deg,
og Trui Frukt skal bera.
Vaart Liv og Ande mun forgaa,
naar Døden for oss stender.
Aa gjev at me din Verknad daa
1 Hjartat vaart kund” kjenna.
So gjev me Jesus trygt vor Sjæl,
i Himlen han den gøymer væl
1 evig Fred og Fagnad.
Soga um Firik den Raude
og korleis dei fann Vinland.
(Fraa Nr. 12.)
12. Karlsemne og Folkje hans tot-
test no sjaa, at endaa det var eit ove-
leg godt Land, so vilde det daa allstødt
vera Otte fyr Ufred av dei, som budde
der fyrr; difyr laga deiseg til og vilde
heimatte til sitt Land. Dei siglde
nordetter og fann fem Skrælingar i
Skinnklæde, som laag og sov; dei
hadde med seg Askar med Dyre-merg
blanda med Blod; dei meinte, det var
nokre, som var land-lyste. Dei drap
dei. Sidan fann dei eit Nes og ei
Mengd med Dyr, heile Nese saag ut
som ein Mokdungje, for Dyri laag der
Aare rundt. No kom dei atte til
Straumsfjord, og der var nokk av alle
Slag, som dei trong um. Det er sume,
som fortel, at Bjarne og Frøydis hev
vore etter der og 100 Mann med dei,
og ikkje hev fare lenger. Men Karls-
emne og Snorre skulde hava fare sud-
etter med fyrti Mann og ikkje hava
vore lenger i, Hop enn snaudt tvo Maa-
nar og kome atte same Sumaren. Karls-
emne for daa med eitt Skip og vilde
leita etter Torhall Veidemann, men dei
andre var etter. Dei siglde nord fyre
Kjølnes og so vest-etter og hadde
Lande paa Bakbord. Der var daa berre
Øydeskogar. Og daa dei hadde fare
lengje, renn der ei Aa austantil av
Lande; dei lagde inn 1 Osen, og laag
ved den søre Aabakkjen.
13. Det var ein Morgon, at Karls-
emne og dei saag ovanfyr Glenna ein
Flekk, som glittra imot dei, og dei
ropa til det. Det rørdest, og det var
ein Binføtting, som skaut seg ner dit,
som dei laag. Torvald, Son til Eirik
raude, sat med Styre, og Einføttingen
skaut ei Pil i Smaa-tarmanne paa han.
Torvald dro ut Pili, og sae: ”Mi hev
fengje eitt godt Land, eg er feit um
Istra.” Daa renner Einføttingen burt
og nord atte. Karlsemne og Bolkje
hass sette etter” han og saag han
stundom ; men det var likt til han skulde
sleppa undan; han rende ut 1 ein
Vaag, Daa snudde dei atte. Ein
Mann kvad daa eitt Vers um, at dei
elte ein Einføtting ner til Strondi,
men den underlege Mannen rann fort
yve Markji Dei for daa burt og nord
atte og tottest sjaa Einføttingeland.
Dei vilde daa ikkje lenger vaaga Fol-
kje sitt der. Dei meinte, det var den
same Fjellryggjen den, som var i Hop,
og den som dei no fann, og dei svara
imot einannen, og fraa Straumsfjorden
var det jamlangt til beaae Stader.
Den trie Vetren var dei i Straums-
fjord Det var daa mykje Usemja
millom dei; dei som var ugifte vilde
ikkje lata dei gifte faa vera 1 Fred.
Der kom til fyste Hausten Snorre, Son
til Karlsemne; han var tri Aar, daa
dei drog burt. Daa dei siglde fraa
Vinland, hadde dei Sunnanver, og kom
til Markland, der fann deipaa ein Stad
5 Skrælingar; ein var skjeggja, tvo
Kvende og tvo Born. Karlsemne og
dei tok til seg Gutanne, men hine kom
seg undan og sokk ned i Jordi. Men
Gutanne hadde dei med seg og lærde
dei Maale og dei vart døypte. Dei
kalla Mor si Vætilde og Far sin
Uvæge. Dei sae, at Kongar styrde
Skrælingeland; den eine heitte Avalda-
mon og den are Valdidida. Der var
ingji Hus, sa dei, og Folk laag i Hel-
errar hell Holor. Dei sae, at paa hi
Sida av deira Land var der eitt Land,
der det budde eit Folk, som gjekk i
kvite Klæde og ropa høgt, og bar
Stengar, som det-var fest Leppar ved.
Det, trur Folk, hev vore Kvitmannland,
No kom dei til Grønland og er hjaa
Eirik raude um Vetren.
14. Skipe til Bjarne Grimolvson rak
ilrlandshave og kom ieit Makke-hav;
men dei gaadde ikkje aat, fyrr Skipe
vert makksmogje under dei. Daa tala
dei um, kva Raad dei skulde taka.
Dei hadde ein Baat, som var brædd
med Sel-tjøra. Dei segjer, at Skjel-
makkjen ikkje smyg upp Tre, som er
brætt med Sel-tjøra. Dei fleste vilde daa,
at det skulde ganga i Baaten so mange
som han tok.
det, rømde Baaten berre Helfti av
Mannskape. Bjarne sae daa, at deil
skulde gaa i Baaten, og det skulde
ganga etter Lutkasting og ikkje
etter Manne-muu. Alle vilde 1 Baa-
’av Mannskape skulde i Baaten.
Men daa dei prøvde|
ten, men der var ikkje Rom til dei;
difyr tok dei denne Raadi og kasta
Lut um kvenn som skulde i Baaten.
Luten fall so, at Bjarne og nær Helfti
Daa
gjekk dei av Skipe og i Baaten, som
Luten hadde falle paa. Daa dei var
komne i Baaten, sae ein ung Islending,
som hadde vore med Bjarne: *”Vil
du skiljast med meg her, Bjarne?”
Bjarne svarar: ”Det lyt nokk verta so
no.” Han segjer: ”Det var ikkje det,
du lova meg, daa eg tor med deg
fraa Island fraa Far mins Gard.”
Bjarne svarar; ”Likvæl ser ikkje eg
nokor onnor Raad; men kva for Ut-
veg ser du? Han svarar: ”Eg ser
det; lat oss byta Rom, so kjem du
hit og eg i Baaten.” Bjarne svarar:
”So skal det vera; eg ser, at du gjerne
vil halda Live og tykkjer ilt aa døy.
Dei bytte daa Rom; Islendingjen gjekk
i Baaten og Bjarne upp i Skipe. Dei
fleste trur, at Bjarne og Lagsmennanne
hans hev iaatest der i Makkehave,
for det spurdest ikkje noko til dei
sidan. Men Baaten og dei som var
i den for sin Veg til dess dei kom til
Dublin 1 Irland og fortalde dette si-
dan.
15. Andre Sumaren etter for Karls-
emne til Island med Gudrid og for
heim til Garden sin paa Røynenes.
Mor hans totte han hadde gjort eitt
kleint Gifte, og difor var ho ikkje
heime den fyste Vetren. Men daa ho
røynde, at Gudrid var eitt framifraa
Kvende, for ho heim, og dei kom væl
utav det med einannan. Dotter til
Snorre Karlsemneson var Hallfrid, Mor
til Biskop Tollak Runolvson. Dei hadde
ein Son, som heitte Torbjørn; Dotter
hans heitte Torunn, Mor til Biskop
Bjørn. Torgeir heitte Son til Snorre
Karlsemneson; han var Far til Ing-
vild, Mor til Biskop Brand den eldre.
Og der endar denne Soga.
Ben norske* Bokhandel.
Hr. Bladstyrar! :
Kor hev det seg tru, at me ikkje
kann faa ein ’Fritenkjar* hjåa Bokhand-
lararne ute i Provinsbyarne? He og
fleire til meg hev voret inne og spurt,
men nei, dei hev ikkje Boki. Og kor-
leis skal so ein fara aat for aa faa henne?
Kann ein skriva til Kristiania” Og
kva kjem Boki til aa kosta daa? Det
vøre gildt, um De i ”Fedrah.” vilde
svara paa dette.
Vestlandet i Marts 1882.
v ip
Kor det hev seg, at Bokhandlararne
ikkje hev denne Boki, veit me ikkje;
Alb. Cammermeyer hev henne i ”Com-
mission”, og daa skulde han vera skyl-
dug til aa senda henne ikring til
Bokhandlararne. Men er ho ikkje aa
faa hjaa dei, so fær ein skriva til
Cammermeyer sjølv (”Bogh. Alb. Cam-
mermeyer, Kristiania”) og leggja Kr.
2,20 inni Brevet, so fær ein Boki send
1 Posten. Bldst.
Tilsvar fraa 0. Asperheim.
I Sistningi av fyrre Åaret skreiv
eg eit Stykkje i ”Fedraheimen? um Bla-
dets Høve til Kristendomen. Paa dette
hev eg vortet svarad fyrst av en unemd,,
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
