Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Fedraheimen.
22de April 1882.
Høyr naa: gjev upp Sute for Her-
mod, Elskjen ti han, Tanken paa han;
— Gud kreve dette av deg; alt ska
du gjeva upp, um han ska kunna
hjelpe deg.
Aa tak so den, Gud sender deg ti
din Egtemake, audmjuk aa lydug, som
Orde seie: Kvende ska vera Mannen
underdanig.
Ho spratt upp. De lyste av Anliti
hennes. Aldri! aldri i Verde! sae ho;
eg kann inki gjera dette! — Ho seig
ne atte paa Stolen sin rædd og and-
sloppe. (Meir.)
Vangilja etter Lukas.
Niende Hovudstykkjet.
(1) Men han kallade saman dei
tolv Læresveinarne sine og gav deim
Magt og Velde yver alle vonde Andar
og til aa heilbrigda Sjukdomar; (2)
og sende deim ut til aa preika Guds
Rikje og heilbrigda dei Sjuke. (3)
Og han sagde til deim: Take ingjen
Ting med paa Vegen, ikkje Stav, ikkje
Skreppa, ikkje Braud, ikkje Pengar,
og have helder ikkje tvo Klædningar!
(4) Og i det Huset, som de ganga inn
å, drygje der og gange der ifraa vidare!
(5) Og der som dei ikkje vilja taka
imot dykk, gange daa burt fraa den
Byen, og riste Dusti av Føtom dykkar
til Vitnesmaal fyr deim! (6) Men dei
gingo ut og foro gjønom Byarne, prei-
kade Gledesbodet og heilbrigde alle
Stader. (7) Men Fjordungsfyrsten Hero-
des høyrde alt det, som han gjorde;
og han vart tvilen, avdi sume sagde,
at Johannes Døyparen hadde riset upp
ifraa dei daude, (8) men sume, at
Ehas hadde synt seg, men sume, at
ein Spaamann utav dei gamle hadde
riset upp. (9) Og Herodes sagde:
Johannes beve eg halshogget; men
kven er han, som eg høyrer alt dette
um? og han søkte aa faa sjaa honom.
(10) Og Apostlarne komo atte og for-
talde honom alt, som dei hadde gjort;
og han tok deim til seg og gjekk av-
sides til ein audsleg Stad ved ein By,
som heiter Betsaida. (11) Men daa
Folket fekk vita det, fylgde dei etter
honom, og han tok imot deim og talade
til deim um Guds Rikje, og heilbrigde
deim, som trengde Bot. (12) Men daa
det tok til aa kveida, daa gingo dei
tolv fram og sagde til honom: Lat
Folket fara, so dei kunna ganga her
ifraa til Byom og Bygdom her ikring og
faa seg Herbyrgje og faa Mat; for her
era me paa ein audsleg Stad. (13) Men
han sagde til deim: Gjeve de deim aa
eta! Men dei sagde: Me hava ikkje
meir enn fem Braud og tvo Fiskar,
fyrst me ikkje skal ganga og kaupa
Mat aat alt Folket. (14) For der var
paa Lag fem tusund Menn. Men han
sagde til Læresveinom sinom: Lat
deim setja seg ned femti i kvar Hop!
(15) Og dei gjorde so, og let alle setja
seg ned. (16) Men han tok dei fem
Braudi og dei tvo Fiskarne, saag upp
mot Himeln og velsignade deim, og
braut deim og gav deim aat Læresvei-
nom til aa leggja for Folket. (17) Og
dei aato og vorto mette alle; og dei
toko upp Leivingarne, som vart att
av ent Oo Korgar.
(18) Og det hende, daa han var
aaleine og bad, at Læresveinarne hans
voro hjaa honom. Og han spurde deim
og sagde: Kven segjer Folket eg er?
(19) Men dei svarade og sagde:
hannes Døyparen; men andre: Elias,
mer andre, at ein Spaamann av dei
gamle heve riset upp. (20) Men han
sagde til deim: Men de, kven segja
de, eg er? Men Petrus svarade og
sagde: Guds Kristus. (21) Men han
baud deim strengt ikkje segja dette
ved nokon. (22) Han sagde til deim:
Menneskjesonen bør lida mykje og
verta reken av dei elste og Yverpre-
starne og dei skriftlærde og verta ihel-
slegen og risa upp att paa den tridje
Dagen. (23) Men han sagde til alle:
Vil nokon koma etter meg, so mnekte
han seg sjølv og take Krossen sin paa
seg kvar Dag og fylgje meg! (24) For
den som vil frelsa Livet sitt skal missa
det; men den, som misser Livet sitt for
mi Skuld, han skal frelsa det. (25)
For kvat hjelper det Menneskja, um
ho vann heile Verdi, men miste seg
sjølv elder gjorde seg sjølv Skade?
(26) For den, som skjemmest ved meg
og ved Ordi mine, ved honom vil Men-
neskjesonen skjemmast, naar han kjem
1 sin Faders og dei heilage Englars
Herlegdom. (27) Men eg segjer dykk
Sanning: det er nokre, som standa
her, som ikkje skal smaka Dauden,
fyrr dei faa set Guds Rikje.
(28) Men det hende paa Lag aatte
Dagar etter denne Tala, at han tok
Petrus, Johannes og Jakob og gjekk
upp paa Berget for aa beda. (29) Og
daa han ’ bad, vart Andlitsbragdet
hans eit annat, Klædi hans vart ski-
nande kvite. (30) Og sjaa, tvo Mennar
talade med honom, og det var Moses
og Elias, (31) som syntest i Herlegdom
og talade um Burtgonga hans, som han
(skulde fullføra) i Jerusalem. (32)
Men Petrus og dei, som voro med ho-
nom, vart tyngde av Svevn; men daa
dei vaknade, saago dei Herlegdomen
hans og dei tvo Mennar, som stodo
hjaa honom. (383) Og det hende, daa
desse gingo ifraa honom, at Petrus
sagde til Jesus: Meistar! her er det
godt aa vera for oss; og lat oss setja
upp tri Hyttor, ei til deg, ei til Moses
og ei til Elias, og han viste ikkje, kvat
han sagde. (34) Men daa han sagde
dette, kom ei Sky og skygde yver
honom; men dei fælte, daa desse gingo
um i Skyi. (35) Og det kom ei Røyst
utor Skyi, som sagde: denne er den
kjære Son min; høyre honom! (36) Og
daa Røysti kom, fanst Jesus aaleine;
og dei tagde og fortalde ikkje for no-
kon i dei Dagom det, som dei hadde set.
(87) Men det hende Dagen etter,
daa dei komo ned av Berget, daa møtte
det honom mykjet Folk. (38) Og sjaa,
ein Mann ropade or Flokken og sagde:
Meistar, eg bed deg: sjaa til Son min;
for han er Einbernet mitt. (39) Og
sjaa, ein Ande triv honom, og strakst
ropar han, og han slit honom so, at
han tyggjer Fraud; og han vik med
Vande ifraa honom, naar han heve
rivet honom. (40) Og eg bad Lære-
sveinarne dine, at dei skulde driva
han ut; men dei kunde ikkje. (40)
Men Jesus svarade og sagde: du van-
tru og vrange Ætt! Kor lengje skal
Jo-
eg vera hjaa dykk og tola dykk? Før
hit Son din! (42) Men daa han kom
til honom, reiv den vonde Anden honom
og sleit honom; men Jesus trjugade
den ureine Anden, og heilbrigde Guten
og gav honom til Fader hans atter.
(438) Men dei fælte alle yver Guds
Stormagt. Men daa alle undradest
yver alt det, som Jesus gjorde, sagde
han til Læresveinom sinom: (44) Gøyme
desse Ordi i Øyro dykkar, at Menne-
skjesonen skal verta yvergjeven i Man-
nahender. (45) Men dei skynade ikkje
dette Ordet, og det var løynt for deim,
so at dei ikkje skilde det; og dei otta-
dest aa spyrja honom um det sama
Ordet. (46) Men der kom upp ein
Tanke i deim, um kven som var størst
imillom deim. (47) Men daa Jesus
saag den Tanken i Hjartom deira,
tok han eit Barn og stelte det hjaa
seg. (48) Og han sagde til deim: den,
som tek imot dette Barnet i mit Namn,
han tek imot meg; og den, som tek
imot meg, han tek imot honom, som
sende meg ut; for den, som er minst
imillom dykk, han skal vera stor. (49)
Men Johannes svarade og sagde: Mei-
star, me saågo ein, som dreiv ut vonde
Andar i dit Namn, og me forbaud ho-
nom det, avdi han ikkje fylgjer oss:
(50) Og Jesus sagde til deim: Forbjode
ikkje det! for den, som ikkje er imot
oss, er med oss.
(51) Og det hende, daa dei Dagirao|é
voro ute, at han skulde verta upp-
teken, daa vende han Andlitet sitt aa
fara til Jerusalem, (52) og han sende
Bod framfor Andlitet sitt, og dei gingo
burt og komo til ein samaritansk By
for aa bua til Herbyrgje. (53) Menl|+
dei toko ikkje imot honom, avdi han
hadde vendt Andlitet sitt til aa ganga
til Jerusalem. (54) Men daa Jakob og
Johannes, Læresveinarne hans, saago
det, sagde dei: Herre, vil du, at me
skal segja, at Eld maa koma ned or
Himeln og øydeleggja deim, som og
Elias gjorde? (55) Men han snudde
seg, refste deim og sagde: de vita
ikkje, av kvat Ande de era. (56) For
Menneskjesonen kom ikkje til aa øyde-
leggja Manna-Sjæler, men til aa frelsa
deim. Og dei gingo til ein annan By.
(57) Men det hende, daa dei gingo
paa Vegen, sagde ein til honom: Herre,
eg vil fylgja deg, kor du gjeng av.
(58) Og Jesus sagde til honom: Reverne
hava Holor og Himelns Fuglar Reir;
men Menneskjesonen heve ikkje nokot
aa luta Hovudet sit til. (59) Men han
sagde til em annan: Fylg meg! Men
han sagde: Herre, gjev meg Lov til
fyst aa ganga heim aa jorda Fader
min! (60) Men Jesus sagde: Lat dei
daude jorda sine daude; men gakk du
av og forkynn Guds Rikje! (61) Men
ein annan sagde: Herre, eg vil fylgja
deg; men gjev meg fyst Lov til aa
beda Farvæl med deim i mit Hus!
(62) Men Jesus sagde til ham: Ingjen,
som legg Hondi si paa Plogen og ser
attende, er væl buen til Guds Rikje.
Det norske Samlaget
heldt Aarsmøte sitt um Tysdagen. —
Formannen las upp Aarsmeldingi. —
Det vart orda innpaa, at Prisen for
Skrifterne til Vinje er sett for høg i
Bokhandelen; der kostar det 1ste Hefte
5 Kr., med” dei som er med i Samlaget
fær det for under 3 Kr. Til dette
vart det svara, at den som ikkje brydde
seg um aa betala 5 Kr., kunde melda
seg inn i Samlaget, so fekk han for 4
Kr. baade den og ei Bok til. Imot
dette vart det sagt igjen, at det var
væl mange, som vilde hava Skrifterne
hans Vinje til rimeleg Pris, men det
kunde vera snaudt, um dei vilde melda
seg inn i Samlaget, endaa dei fekk det
billegare, for det vilde dei halda for
aa vera ”Maalstræv” og for aa hjelpa
Maalsaki.
Formannen, Å. Hølaas, fraasagde
seg Gjenval. Men daa dei ikkje kunde
samlast um noko laglegt Formanns-
emne i Staden hans, maatte han taka
imot Gjenval. Han vart vald med 41
Røyster. Til Styresmenn vart attvald
H. Koss med 42 R. og H. Halvorsen
med 41 R., den sidste i Staden for Å.
Garborg, som sagde det ifraa seg. Til
Suppleantar tok dei H. Seip og H.
Seippel. Domsnemndi vart uppvald
den same: I. Aasen, E. Blix, C. R.
Unger, H. E. Berner. Til Ettersyns-
menn: Eliassen og Bjærum.
Aarsmeldingingi var slik:
Samlaget hev i 1881 drivet si Gjerd
etter same Grunnsetning som fyrr.
Daa det paa Aarsmøtet ifjor vart
vedteket, at Vinjes Skrifter skulde ut-
gjevast, og Styret fann det rettast aa
byrja med Utdrag or ”Dølen”, som av
alle Skrifterne hans no er vandast aa
koma yver, galdt det fyrst og frermnst
um aa finna Menn med Vilje og Dug-
leik til aa samla Stoffet og skipa det til
paa rettaste og høvelegaste Maaten.
Dei tvo Menn, som Styret vende seg
til, var viljuge og gav seg strakst i
Ferd med aa planleggja Arbeidet; den
eine av deim bev likvel ikkje fengjet
stor Tid til aa taka Tott i sjølve Ar-
bejdet, og daa den andre jamvel og hev
havt mykjet annat aa gjera, bev Arbej-
det dregjet lenger ut enn Styret hadde
ynskt, med di "det fyrste Hefte ikkje
vart fullt ferdigt fyrr i Matts 1882.
No er det kringsendt til alle Lagsmenn,
til dei fleste Avisur og Bokhandlarar.
Umfram ”Vinjes Skrifter i Ut-
val”, Iste Heftet paa 25 Ark i Upplag
4000 Eksemplar hev Samlaget fyr 1881
utgjevet Lauvduskar IV, 12 Ark i
Upplag 1600 Eksemplar, altsaa i det
Heile 119,200 trykte Ark. —Medlemsli-
sta er ikkje utgjevet fyr 1881 liksom
fyr he tyo fyrre Aari.
Fyr 1882 er under Prenting 2dre
Heftet af Vinjes Skrifter og ei
Heimssoga fraa den. Franske Riksum-
støyten til vaare Dagar, den siste Boki
av Forfattaren til Samlagets ”Norigs
Soga”. Styret hev trutt, at det er Torv
til ei slik Bok fraa ei dugande Hand i
desse Tider, daa det gjeng meir og meir
upp fyr Folk jamvel i vaart Land,
at de gjeld um aa sjaa Framsynin-
gare, Hendingar, Tidstanker og Tids-
maal i Samanheng som VWtstrøyming
fraa og Uppfylling av dei Tankar og
Hugmaal, som hev voret uppe hjaa
Federne og er førde eit Stykkje fram
av deim.
Det Forslag, Styret ifjor framsette
fyr Storthinget um Statshjelp til ei
Godtkaupsutgaava av ”Norigs Soga”,
møttest med Godvilje, og Hjelpi veittest
samrøystes, endaa Samlaget ikkje fekk
fullt so mykje, som det bad um, Kr.
1500 istadenfyr Kr. 2500. Eit Bil var
Styret difyr i Tvil, um det torde taka
imot Tilbodet. Til aa koma etter, um
det kunde vaage Tiltaket; utsende det
til kjende Menn i ’alle Landsbolkar i
siste Sumar et Brey med Bøn um aa
skriva seg fyr eit visst Tal Bøker. Paa
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
