Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
362
MANNFOLK 362
„Jeg kjender Dem egentli noksaa godt," sagde Gram
til Georg, „bl. a. gjennem Deres Elskerinde." Georg
stirde kaldt: „hende kjender Di ikke," sagde han. Nei,
svara Gram; men han kjende ei Gjente som kjende
henne. Det var Elise, Mætresse til Grosserar Bøckmann
no for Tidi. „Hun kjender Deres — æ, Deres Veninde
svært godt hun," sagde Gram; „og omgaaes hende meget
om Dagen." Georg stod og drog seg i sine Whiskers:
„det er nok paa høi Tid."
Gram spurde kva som var paa høg Tid; Georg svara
at han skulde gifte seg. Ja daa var det paa høg Tid,
meinte Gram; heile Byen vilde snart ha Greide paa,
at han var smaagift med Julie Lindner. „Men Di er
en heldi Gris," lagde han til, „som altsaa har funnet en
Dame som er saa intelligent, at Di tør gifte Dem med
henne."
Gram stakk Hendane i Lümma og fortalde, at so
heppin hadde ikkje han vori. Han hadde leitt
lengi, han, og det baade med Ljos og Lykt, kunde han
segja; for gifte seg vilde han, han som alle Ungkarar.
Ein skulde vera i Orden med dei Ting; ein skulde
vera comme il faut; der var „formeli noe uanstændi"
ved gamle Ungkarar. Men det var ikkje greidt. Ein
maatte sjaa seg fyri; ein laut hugse at det skulde vara
heile Live. Gud maatte vita kvar alle Folk fekk Mod
ifraa — naa-ja. Her ein Gong i Vinter haade Gram
innbilt seg, at Eline Henning maatte vera den rette.
Eline Henning, Dotter av Maalaren; ja De kjenner henne.
Ho var just komi heim fraa Utlande; og med henne
kunde ein tala um mange Ting. Men so hadde Gram
skræmt henne. Han hadde komi upp i Kunstforeningen
ein Dag, litt full. Der raaka han henne, og gav seg
til aa forklaare Kunst for henne med godt Mod. Men
fraa den Dagen var ho rædd han. Meir tolde ho
ikkje. Ja og so hadde nok Gram tala noko fritt; nemnt
Ting som ho ikkje lika; „di er saa vanskelige paa det,
selv di beste Damer." Hja! sukka Gram. No var ho
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
