Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
364
MANNFOLK 364
vera hans lovlege Ervingar; meir er det ikkje.
Sjølvsagt hev Prestane blanda seg inn; Kyrkja skal hava
si Avgift av Brursengi som av Lik-kista; men Tingen
vert den same for det; og kann ein ikkje faa det beste,
tek ein det næst-beste.
Gram stod og stirde; ein kunde sjaa at han ikkje
forstod. Nei, sagde han tilslutt; ein Lovnad er ein
Lovnad og ein Eid er ein Eid; ein skal ikkje lova naar
ein ikkje vil halde. Georg drog paa Oksli; Gram riste
paa Hovude og gjekk; han hadde sitt Lag inn-i
Piano-Rome, sagde han. —
Georg sette seg og drakk Pjolter. Han var so turr
i Halsen i Kveld, og so nervøs og rar; han hadde Hüg
til aa „melde seg ut or det menneskjelege Samfund og
drikke seg full"; det kunde vera Moro aa raake i
Slagsmaal og koma paa Stasjon.
Dei tri unge Medisinarane reiste seg og gjekk. „Ska
vi paa Glæden?" sagde dei. —
— Det var ein som tok Georg paa Oksli med eit
lindt Tak; Georg snudde seg; det var Laurits.
Vesle Laurits saag ut som det hadde hendt noko.
„Det var morsomt, at jeg skulde finde dej her," sagde
han; „je maa faa tala med dej."
Naa? sagde Georg og reiste seg. Og Laurits gav seg
med ein Gong til aa fortelja um det store som i Dag
hadde hendt han. Han hadde ikkje kunna sitja heime,
sagde han; han var so glad; det var so utrulegt; han
maatte ut og fortelja det; ja han maatte fortelja det
berre for aa kunna tru paa det sjølv.
Han fortalde so Georg knapt kunde fylgje med; Ordi
strøymde, strøymde, snaava yvi kvarandre; alt maatte
fram, fraa fyrst til sist; det var i Grunnen ein Roman;
det og det hadde ho sagt, og so og so hadde ho set
ut, den Gongen og den Gongen, og sistpaa i Dag, daa
dette store Under hadde hendt, som Laurits knapt torde
tru paa. Men alt maatte gaa løynt for det fyrste.
Georg Jonathan vilde ikkje døyve Gleda for Guten;
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
