Full resolution (TIFF) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
326
FÆRØISKE FOLKESAGN.
ti! neyta; hon måtti fåra hegt til fjalls og leitadi leingi eftir neytunum,
kom ill heim aftur um kvoldid, og segdi seg frå at fåra oftari. Né
måtti hin eldra aftur ganga, sum hon hevdi verid von ådur; men
heygurin vår onga tid stongdur firi henni; hon gloymdi ikki at bidja
harran vera vid sår og at takka, tå id hon hevdi etid. Men hon gekk
skoleys og klædd i spjdrrum, sum tåd vesta neydardyr; jé ljétari bon
så ut, ti betri tokti stjékmédurni vera. Ein dågin kemur hon inn t
heygin, spjarrarnar eru nær um at detta åf henni, so hon måtti væl
gråta og sirgja ivir seg sjålva; hon hevdi ti goda orsok at verda fegin,
tå id hon så vokur klædi hanga firi sår hårinni og eitt mål répadi til
hennara, at hon skuldi eiga tey. Hon vår tå ikki sein at fåra i besi
nyju klædini, og settist åf giedi sidani nidur å vullin at skuda tey.
Men sum betst hon situr her, kemur ein prudur kongasonur vid storum
filgi ridandi framm imoti henni, og hann fer at tosa vid hesa vænu
moynna. Kongasonurin tikir né so væl um håna, at hann bidladi til
hennar, og sigir, hvor hann vår. Gentan svåradi honum, at vår hugur
hans ikki umskiftur um eitt år, skuldi hann koma heim og bera
ben-arord til hennara hjå foreldrunum, sjålv skuldi hon ikki noktast honum,
og fåra tey nu hvort frå odrum vid hesum skili. Men hon tåladi einki
um hetta heima; tey vfikru klædini ték hålvsistirin frå henni, og hon
måtti né aftur ganga til neyta 1 illum spjdrrum, so sum ådur. Tå fd
årid vår umlidid, kom kongasonurin ridandi i gård sum bidil; hann
skein allur i gulli, og likaleidis mennirnir, id vid honum véru. Hann
sigir né framm orindi sitt og ber bønarord til eldru dottur teirra. Tey
bædi, hjénini, jåtta, men konan fer ét og setur hina eldru fasta i
mirk-astovu, letur dottur staa i klædini, sum hin eldra hevdi verid i, tå fd
kongasonurin så håna; hon leidir né dottur sina inn firi kongasonin;
men hann sigir seg aldrig håva såd hesa gentu ådur, og til hennar
hevdi hann ikki bidlad. Husfréin sigir, at hin såma vår gentan, men
hon hevdi ligid åf eini illari sjuku, og vår komin til einkis i henni,
so at hon kundi ikki kennast aftur. Né kongasonurin hoyrir hetta,
blotnar hjartad i honum, og hann bidur båna fåra ét vid sår at ganga.
Hon filgdi aftanå, men tå id hon vår væl komin uttan firi dirnar, feil
hon umkoll og vård sundirrivin; né kongasonurin higgur seg aftur um
båk og sår hetta, skilur hann, at konan hevir logid firi sår; hann fer
inn aftur og lovar at drepa tey og oyda allt, um tey ikki strax govu
honum tå gentuna, ld hann hevdi bidid um; tey kundu fåra ét og
siggja letiina, id tey longu hovdu fingid, tiat tey hovdu logid firi honum.
Mådurin fér né eftir teirri eldru dotturni. Kongasonurin vård fegin né
hann så håna; hann gåv henni tann dyrasta stakk og tær fagrastu skrédir,
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
