Full resolution (JPEG)
- On this page / på denna sida
- II.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has been proofread at least once.
(diff)
(history)
Denna sida har korrekturlästs minst en gång.
(skillnad)
(historik)
II.
VAR Kapellan Hirsch glad yver aa ha funnet ei
bundi Kraft, so var han ikkje mindre glad, fordi
at han her skulde faa prøva sin nye Metode.
For den visste han var god. Det var den
naturlege. Det var den, som alle Meistrar i
Uppfostringskunst i Grunnen hadde brukt. Han vilde ikkje plugga
Guten full av Bokstavar. Han vilde læra han
Livsvisdom. Han vilde utvikla hans Hjarta so væl som
hans Vit, og læra han aa kjenna og elska Aand.
Ei frisk Naturkraft, fostrad paa slik Maate, vilde
veksa seg fram til nokot utifraa, det tottest han ikkje
kunna tvila paa.
Daniel kom til Presten i glade og urolege Tankar.
Han ventad seg Leksur so lange som Kyrkjevegen,
og ei Utspyrjing so streng som paa den ytarste Dag.
Men so fekk han høyra, at dei skulde ikkje bry seg
med Leksur. Og istadenfor aa spyrja og eksaminera,
so sette Kapellanen seg til aa fortelja. Han ikkje
so mykje som bad Daniel »høyra væl etter« dessmeir,
so han kunde »hugsa det til i Morgo«. Kunde slikt
gaa an? Kunde slikt bera fram til Lærdom og
Eksamen?
Naa, Kapellanen forstod væl det best, han.
Kapellanen visste nok, kva han gjorde. Det var kanskje
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Project Runeberg, Sat Dec 9 16:18:02 2023
(aronsson)
(diff)
(history)
(download)
<< Previous
Next >>
https://runeberg.org/bondestud/0027.html
