Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - VIII.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
_211_
upp Trui paa Djevelen, maatte han med det same
gjeva upp Trui paa ymse andre Ting, ja kanskje
paa alt; det var, som Djevelen var Grunnsteinen i
Bygningen. Og so tenkte ikkje Daniel meir paa
dette. I Trui var det nok best aa halda seg til
Haugum, meinte han.
Men Republikanar vart han; for det kunde ikkje
vera so faarlegt. Og han kunde ikkje forstaa annat,
enn at Fram her hadde Rett. Det var forunderlegt,
at so mange kloke Folk var imot Republikken; men
naar han vart uroleg yver dette, trøy stad han seg
med, at Fram nok var Mann for aa verja baade seg
sjølv og sine. —
Det var mange Slags Folk, som gjekk her, og
mykje Skrap. Var det ein A^ing, som var komen
paa Kant med Livet, som ingenting aatte og ingen
hadde aa halda seg til, so kom han til Fram, og
livde paa Fram, og Fram kunde aldri segja nei, men
laante sine Skillingar burt til kven som bad, og
kravde dei aldri tilbake. Paa den Maaten sankad
han um seg ein underleg Hop av Vrak og Villstyringar,
som fylgde han som ein lang Skugge, — Folk utan
Meiningar, Folk utan Karakter, Hur r ask ri k arar for
eit Glas 01, og Folk som Rødberg og Peder Monsen.
Men dette var ikkje »Klikken«. Klikken var ein
liten utsøkt Flokk av ivrige Idealistar, Bystudentar og
Bondestudentar um kvarandre, ein sterk, glad
Fylking, som trudde paa Tanken, elskad Framtidi, hadde
Fridomen til Religion, Bjørnson til Skald, Fram til
Rudningsmann, det nye Norig til Her-Rop; norsk-
14*
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
