Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Fedraheimen
Pris inr Fjokdungaaret Kr. l.lt)
med Porto og alt. Betaciiig foreaat.
Eii cltziati aai iiei uarllie Folket.
Lysingar kostai· 10 Øie Petitliiia,
og daa etter Maaten fhr større Botstaoar.
scsaurdagnden 4de Yesember 1880.
! 4. Aar;
Sogttk fraa Jsland.
tFritt fortalt etter Omhyggjasogah
(Framhald.)
Stiver-i- Gode let hogga i Kraakenessfogeu og
dreiv hardt paa, og Torolts Bogisot totte, at Sko-
gen vakt oydelagd Han reid nt til HelgaselL der
Suorre hndde, og bad han gjeva seg att Skogeti,
og sagde, at han hadde laant han Stogeii og inkje
gjevet han- Snorre sagde, at det skulde dei nok
faa Greida paa, naar dei har Vinte, som hadde
voret med, daa dei handtokst, og han vilde inkje
gjeva Skogen fraa seg, medmindre deivitnadimot
han. Daa reid Tmsolv sin Veg og var reint i.
Ulag. Han reidimi til Bolstiid og vilde sinna
Son sin. Arnkel tok godt imot Fader sin og
spnrde, kvat han vilde. Torolv svaradt «Det er
Ærende mitt hit, at eg fer. det inkje er, som det
skulde vera, at det er Uvenskap millom oss. No
vilde eg gjerne, at det skulde verta ein Ende paa
Uvenskapen, og at me skulde vera litsomFrcendar.
Me kunne vera store Meniter her i Bl)gdi, daa
du er djeiv til aa slaast og eg erriuidvi.s-.» «Det
skulde eg lika, at det var Venskiip pcia oss,» sagde
Ar—iikel. »Det vil eg", sagde Torolv, «at me stal
byrja Forliket og Venskapeii· soleids, at nie krev «·
att .t"traakenesskogen av Snorre Gode-. Han vil
inkje gjeva Skogen fraa seg og segjer, at eg hev
gjevet han Skogen, men det er thn.« Arnkel
svararz «Det var inkje av Venskap til meg, at
du gav Snorre Skogeii, og eg vil inkje gjera det
fhr dit Krangl og triettci med Suorre nmSkogen
Eg veit, at han inkje kannsannptova, at han hev
Rett til han, men eg vil inkje, at du skal hava
det for all Vondskapen din, at du skal gledast av
vaar Trastta» Torolv svarar: »Eg tenkjer det
kjem 1neit« av det, at du er raedd, emt fhr di du
inkje vil, at eg skal gledast av Trættii dyktar.»
«Dn kan tru, som dn vil," svarad Arnkel, «men
eg vil intje trætta med Suorre um Skogen.«
Heriiied skildest dei. Torolv for heiiii og likad
faelande ille paa Leiten, og totte, at alting gjekk
haii imor. Torolv Bogifot tom heiut anvelden
og talad inkje ved nokon. Haii sette seg ned i
Hogsatet sitt og aatintje anvelden; der vart han
sitjande, daa Folk gjekk og lagde seg. Men um
Morgouen, daa Folk stod npp, sat Torolv endaa
der og var dand. Dcia sende Kona hans ein
Mann til Arnkel og bad hansegja han, at Torolv
hadde sloknat. Daa reid Arntel upp til Kvam,
der Torolv lmdde, og nokre av Drengerne hans
var med han. Daii dei tom til Kvani, fekt Atti-
tel Vissa paa, at Fader hans var dand og sat i
Hegscetet, men alt Folket var ottefullt, fyr di alle
totte det var uifst, slit som haic hadde doytt.
Arnkel gjele inn i Stova og gjekk millom Venten
og Veggen til han kom hat Torolv, og han bad
alle Folk vara seg, og inkje konia framanfor
han Tor«olv, so lenge til han fckk lata att Angurnc
th Munnen og Rosi paa Liter. Daa tok Arnkel
i HEVDATUV paa Torolv, og han lant taka dugeleg
i, fvrr han fek Toisolv ned fraa Høgscckct» Sidan
· » MMJ «»VAM,»»«V»V»—Æ«»««»Vs·—-—«Mk«»——-»—»W«»—.»»–—.- .-,–»—,s–.-«—«« » —«»»»» «——
sveipte han eit Khede nni Hovndet paii Torolo og
flidde Liket, sonc· Skikk var. ’Dermed let hciii
brjota sund Veggen attanfvr hiin og tot han ut
der, og det gjorde han fyr di han var medd, at
slikt Jllmemie, som Torolv hadde voret, skulde
gangaheiniatt (spokjii. «gaa igjen«), nien Atte"i—-
gangararne kann intje sleppii iisni annan Veg enn
der dei heri koinet ut. Sidiin spente han llksar
shr ein Slede og lagde Torolv paa og kjehrde han
upp i Torsaardal, men det var inkje nokot lett
Arheid aa ·faa han dit, han skulde vera. Dei
kastde ei skikkeleg stor Noys hver han og dermed
reid Arnkel attende til Kvain og eignad til seg
alt det, Torolv hadde aatt. Sidan for han heim·
Daa Towlv Bogifot var dand, totte mange,
at det inkje gjekt rett til ute, strakst det leid mot
Solekslcidz men ut paa Sumaren merkad Folk, at
Torolri inkje laag still, og daa kunne Folk aldri
vera i Fri-d nte, naar Soli gjekk ned. Dei Uds-
arne, som dei hadde kjoyrt Torolv smed, sekk
Trollrida, og alt det Fe, som koiii hnrt aatftieysi
hans Torvle gjekk sraa Vitet og hnrad seg ibel.
Tidt, naar Sandegjaktaren paa Kvam kom l)eini,
hadde Torolti voret etter han. sllm Hansten hende
det paa Kvanc, at korkje Saudzkgjietcireii kom heini
rkelder Siiuderiie; og"11iii"9)l"orgoileii,·daa deileitad
etter dei, fann dei Sandegjætaren dand eit litet
Stykkje fraa Rohsi hans Torolv, og daa var han
koleude svart, og kvart Bein var knustrad paa
han. Dei kastad siiisvs,t)ver han ntmed Torolv
Men all Feiladen, som hadde vor-et i Dalen, fann
dei dand, elder so hadde han sett til Fjells og
fannst aldri.— Um det sette seg Fuglar paa Rohsi
hans gorolo datt dei ned dande- Det vart so
ille med detta, at ingen torde beita npp iDalen
Tidt hovrde Folk ei fiel Duudring nte nm Nie-
tarne paa llivani, og dei nierkad, at det tidt var
nokot, som reid paii Stova. Diiii Veieren kom,
synte Torolrs seg tidt heime paa Gardem og det
var mest Koua, som var nte fhr Drangen, men
det var mange andre og som fekk Mein av detta,
og ho sjolv heldt paa aa ganga fraa Forstandi.
Sistpiiii dovdde ho av detta, og dei forde henne
og upp i Torsaardalen og kastad upp Rovs hver
ho ntmed Torolt). Etter detta hadde Folkel" seg
nudan fraa Gardi-11, og daa tot Torolv til aa
ganga so mange Stader i Dalen, at han oydde
alle Gardarne i Dalen. Det vart sid ille, at han
drap notre, og nokre stvatt nndanx men alle dei,
som strauk med, saag dei i Feisdi med Torolo
Folk kjasrde seg fvr dettii og totte, at Arnkel hadde
den Skyldnaden paa seg aa raada Bot paa det.
Arnkel band alle til seg, som helder vilde vera
der enn andre Stader; og der som Arnkel vats
sjolii, fekk ingen Mein alt Torolv og Fvlgjet hans.
Alle Folk var so rakdde Torolv, at ingen torde
fara um Betereti, endaa um han hadde Ærend«
Um Vaaren daa Teleii gjekk av Jordi, sende Am-
kel Vod til Torhrands-Souerne og bad dei konni
og hjelpa seg og fera Torolv burt fraa Torsaar-
dal og finna ein annan Legestad aat ha11, av di
alle Folk i Heradet hadde same Skyldnciden pati
seg til aa fera dande Menner til Gravi, naar dei
vart hedne. Arnkel for heimantil med ll Maan,
og pkia Ulvarssell fann han Torodd Torhrandsson
med 2Mann, og alle desse for uo til Torsaitrdal
og til Roysi han-3 Torolti og tok npp Roysi. og
daa var inkjks Torolv rotnad, men han var foel
aa sjaa. Dei tok han upp or Gravi og lagde han
paa ein Slede og spente tvo sterke Uksiit· svre
og drog han npp til Ulvarsfells-Halsen, og daa
var Uksarne reint ntmasad. Dei fekk i andre
Ulsar og drog han npp paa Halsen. Arnkel hadde
aetlat seg til aa som han inn paii Vadilshovde og
jorda han der; men daa koiii inn paa Hals-Vriini,
vart tilsarne rasande og sleit seg radt— lanse og
sette av Garde ut etter Lidi ovansyr Ulvarsfell og
ut til Sjoeic, og daa var dei sprengde baade tvo.
Men daa var Torolri so tung, at dei kunne inkje
faa han lenger. Dei hadde han nt paa ein Odde,
som var der tett ved, og jorda han der, og den
Odden heiter sidan Bogisotshovde Amkel let
sidan setjki npp eit Gjerde tvertyver Oddetc ovan-—
fur Rohsi, so hogt, at ingen kunne koma hver so
nær som Fugl fljngande, og ein ser endaa Metke
ette1« dettii Gjerdet; her laag Torolv still heile
Tidi, so lenge Arnkel livde. (Denne Oddeii ligg
paaVestsida av Aalstafjorden og heitek endaa Bø-
gifotskshovde, og dei sortel, at det endaa i vaare
Digar svner Leivningar ettei· (83sei«det.)
(Meir.)
Fraa Kristiauia.
lVreo til Fedrl).)
Her vrer so upp med ."Skandal"-sogur og
Stvggedom, at det er reint leidt aa vita. Fyr-st
hev me Soga um Last-al- Niess i Skedsiiio. Detc
er stik, at dersom ho er sann, so vil det i San-
ning vera eiti god Gjerning av dei Herrar No-
vemhermenn (Selboe, Thi-ond Rhen m. sl. er
nemnde), at dei hevk fengjet henne fram i Dagen
og Mannen rinder Tiltale; men er ho usann, —
so vil eit sts)ggare, skamlausare og uvyrdnare Verk
aldri ha voret gjort enn det, som dei same Her-
rarne med so utvkje Bro og stort Staak hev feugjet
i Gang.
Det var her i Hanst, at det tok til aa gaa
Fraasegner nm Naess og hans Framserd mot
fleire av Sknlegjenturue sine. Lakrar Niess er
gift Mann med 6 Vornz han er- ein Mann med
sterke aandelege Hngmaal: han hevfyrr skrivet
mhkje nm Skulesaker og i seinare Tid voret sterkt
nppe i Politikleii. Um denne Mannen vart det
no fortalt, at han skulde veraso unaturleg tveiidsk
og so utan Samvit, at han skulde paa usesmeleg
Maate vera etter sine eigne Skuleborn, Smaa-
gjentnr paa under 15 Aar. Det var ingen, som
trudde det —— utan Novembermennerne, som nok
dessverre vilde trtl det. Alle andre var« visse
paa, at det alt ihop var den styggaste politiske
Baktale — sors aa saa einVinstremanu or Vegen.
Upp i den Stillekrinsem der Nwss er Lærar,visste
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
