Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
EE JE PEEK
å
Fedraheimen.
————=>=> >> 09 o>—————
Pris fyr Fjordungaaret Kr. 1.10
Betaling fyreaat.
med Porto og alt.
Fit blad aat de
t norske Folket.
Lysingar kostar 10 Øre Petitlins,
og daa etter Maaten fyr større Bokstavar.
No. 25. | ristiania den 258de Juni 1881. 5, Aarg.
Tndb y delse. hadde ho sett seg fyre, at ho vilde Det var gravstilti Romet; bleik og |enda sitt Liv og si Naud i Elvi. Eit
Idet. vi tror, at vore landsmænd vil
være enige med os i, at der paahviler
vort folk forpligtelse til at hædre dem
af vore bortgangne, hvis arbeide og
besvær har hjulpet os frem til de vil-
kaar, under hvilke vi lever og virker,
har vi antaget at kunne paaregne til-
slutning i vide kredse, naar vi opfor-
drer til at reise et mindesmærke for
grundlæggerne af Norges statsforfat-
ning, medlemmerne af rigsforsamlingen
paa Eidsvold, hvilket mindesmærke
bliver at opstille foran Storthingets
bygning.
Vi har tænkt os et fællesmonument,
fortrinsvis udført af billedhuggerens
haand, der kan bevare synbart erin-
dringen om disse mænd og deres for
fædrelandet velsignelsesrige gjerning,
saa rigt og stort, som evnerne maatte
tillade.
- Vi tror at burde gaa ud fra, at
der vil tiltrænges et beløb af omtrent
500,000 kroner, om det paa en værdig
maade skal fyldestgjøre sit høie for-
måal, samtidigt med at vi har forud-
sat, at liovedmassen af de bidrag, der
vil blive ydede, maa paaregnes kun
at udgjøre mindre beløb, naar alle,
som gjerne vil, skal kunne være med.
Hver faar give efter bedste evne.
Den lide Mai 1881.
364 Underskrifter.
Mary Engle.
Ei amerikansk Soga fraa ”the old time”.
(Etter Max Adeler.)
(Frambald).
Dokteren hadde ikkje meir aa segja,
og Laget gjekk fraa Drikkebordet og
inn i Daglegstova.
Der sat ikring den store Omnen
. Fru Newton, dei tvo Smaadøtrarne
hennar, Mary Engle, Lærarinna aat
desse, Fru Willits og dei andre Ko-
nurne aat dei Herremennerne, som var
her paa Gjesting.
Dei stod upp, daa Mannfolki kom
inn, og helsad dei venlegt. Tom
Willitts gjekk strakst burt til Mary,
og medan dei andre gav seg inn i
eit livlegt Drøs, tok han henne kjær-
legt i Haandi, og dei gjekk og sette
seg saman uppe ved Vindauga, og
Mary takka med straalande Aasyn Tom
for den fagre Jolegaava, han hadde
sendt henne Dagen fyreaat.
.”Men kvi hev De ikkje teket den
Jolegaava paa Dykk no i Dag, Mary?”
spurde Tom.
”Vilde De det? Daa skal eg taka
ho paa meg, naar eg kjem inn i Kam-
merset mitt,” sagde Mary.
Mary Engle var Dotter av ei Enkja
i smaae Kaar. som budde i Landsbyen.
Gaaverik og væl upplærd som ho var,
ikkje lenger tyngja paa Mor si, men
sjaa aa klara seg sjølv. Ho hadde
valt denne Plassen som Lærarinna i
Huset hjaa Major Newton. Ho var
nng, fager og av godt Folk, og var
difor vælkomi i dette Huset og vart
framifraa likad av alle, endaa Majoren
kunde aldri koma ifraa det. at daa
ho berre var som ein Tenar aa kalla
fyre, so var det ein Godvilje av honom,
at han leet henne liksom faa høyra
med til Huset. Men han var snild
imot henne, som alle Menn maa vera
mot fagre Kvinnur. Ho var ei Gjenta
som kven det var kunde koma til aa
hugleggja. so snart han lærde henne
aa kjenna. Dick Newton elskad henne
av all sin Hug, fyrr ho hadde voret
i Huset ein Maanad. Men ho likad
betre Tom Willitts, som stendigt van-
kad der i Huset, og som var so fin
ein Kar som nokon kunde sjaa. Dick
hadde ikkje havt Tid til aa snakka
med henne, fyrr Leiken var slutt og
Tom hadde vunnet. Men Dick tenkte
paa Gjenta like godt og løynde si Sut;
hån svor med seg, at anten vilde han
eiga Gjenta, elder og vilde han’ øyde-
leggja baade henne og Kjærasten hen-
nar med seg. Tom og Mary hadde
lovast tri Maanadar fyre Joli. Dei
skulde gifta seg til Vaaren.’
Det skulde spelast ein: liten Kome-
die i Newton-Huset denne Jolekvelden
til Moro for Gjesterne, og i den skulde
Ungfolket vera med og spela. Eit
litet Tile var uppsett i den eine Enden
av den lange Salen og Stolar innsette
midt framfyre, og Gjesterne tok Plass
og sat der og svallad med mykje Laatt
og Gaman, tildess Klokka gav Teikn
til, at Spelet skulde byrja.
Det var eit litet stutt Stykke, so
passeleg godt, og det var Mary Engle,
som skulde fram fyrst.
Ho kom inn lett og smilande og
tok til aa segja fram det, ho hadde
an segja, so livlegt og aandfullt, at
det saag ut til ho skulde gjera det
reint godt. I Kjolehalsen hadde ho
ei Diamant-Brystnaal, som glimad og
glitrad i Lampeljoset.
Det høyrdest eit Forundringsrop
fraa Mennerne i Salen, og Mary kvakk
ved. dette. Ho gjorde ein Stans og
saag seg ikring, liksom spyrjande.
Just i det same fekk Major Newton
Auga paa Halsnaali: Med eit stygt
Ord i Munnen flaug han fraa Sætet
sitt og var i eit Sprang uppaa Tilet.
”Kor hev De fengjet den?” skreik
han og peikad paa Naali; Henderne
hans skalv.
roleg svarad Mary:
”Kyi spyr De um det?”
”Kor hev De fengje den, segjer eg?
Ho er stoli fraa meg. De er ein
Tjuv
Med det same reiv ho Naali or
Kjolen sin. og heiv ho i Golvet.
Majoren Haug til og nappad Naali
til seg.
Mary gjøymde Andlitet i Henderne
sine: men millom Fingrarne hennar
kunde Ein sjaa, at ho vart blodraud.
-— ”Kor hev de fengje denne Naali?
spurde. Majoren paa nytt.
”Eg vil ikkje segja det,” sagde ho,
drog Henderne tungvinnt ifraa Andli-
tet og lagde dei ihop framfyre seg.
?So burt fraa dette Huset strakst
— og for all Tid!” sagde Majoren, vill
av Sinne.
Tom. Willitts kom inn just som
desse siste Ordi vart sagde. Mary
saag. ut som ho skulde faa Uvit. Han
flaug upp til henne og stellde seg paa
Sida av henne, liksom han vilde verja
henne mot Uvenen hennar. Han visste
ikkje Grunnen til. at ho var so for-
styrad; men han stirde paa Majoren
som han kunde slaa til han. Men
daa han prøvde aa leggja Årmen um
Livet paa Mary, var det som ho stygg-
dest ifraa han; og med eit Augne-
kast fullt av Vanvyrdnad og Haad
og Hat sprang ho ifraa han og ut or
Romet til den store Gang-Døri, som
ho reiv upp med eit rasande Tak,
sette so ut i den aude, kalde myrke
Notti, utan nokon Ting paa sitt fagre
Hovud, heit av Blygsla og Skam, fraa
seg sjølv av Harm yver den Vanæra,
dei her hadde ført yver henne.
Ho agtad lite kor ho gjekk; kom
ned til Elyebreddi. Den fylgde ho;
ho valde helder den harde Sanden enn
Gangstigen. Elvi gjekk med uende-
lege Smaabaarur ved Føterne hennar,
og Baarurne braut seg mot den fryn-
sutte Iskanten langs Strondi med ei
Skvaling og Kviskring, som syntest
fortelja um hennar Skam. Vinden
ruslad og tuslad i Sevi frametter El-
vekanten og fyllte dei med Læte, som
liksom hadde henne til Narr. Stjer-
nurne, som lyste for henne paa hennar
ville Veg, blinkad ned gjenom den
frostkalde Lufti og syuntest forstaa det
heile. Men Ljosi langt ut paa Elvi
og i Byen langt burte dansad upp og
ned i Myrkret og liksom vinkad til
henne, at ho skulde koma ut til dei
og til Dauden.
Ho var reint fortumlad. Fraa det
fyrste kjende ho ei Draging’ til aa
Plask! og heile denne Rædsla og Jam-
meren vilde vera gjøymde i dei kvile-
lause Baarur. So blenkte det upp for
Tanken hennar ei Von um aa vinna
att Retten sin endaa ei Gong, og den
andfæle Syndi og modlause Stakkars-
domen, som var i det aa tyna seg
sjølv, steig livande fram for henne.
Ho vilde heim, heim til Mor si, som
ho aldri skulde ha reist ifraa. Ho
vilde gjeva upp Livsgleda og Folks
Samfund og gjøyma seg burt fraa den
kalde hjartelause Verdi for all Tid.
Hovilde ikkje hava meir aa gjera med
falske Vener og falske Kjærastar, men
ho vilde stengja seg ute fraa all denne
Lygn og Svik og Uhyggja, og aldri
meir lita paa nokot Menneskje utan
paa si eigi kjære Mor.
Og so kavad ho avstad yver den
sandfulle Strondi, gjenom Myr og Mose,
gjenom det høge Graset og den visne
Røyren.i Elyekanten, som vasad seg
ihop for Føterne hennar i Myrkret,
med. Haaret villt utsleget og umføykt
av den flaksande Vinden, men utan ei
Taar paa sin kvite Kinn, — kavad av-
stad gjenom Notti, tildess ho, forka-
vad av Stræv, av Liding og av Jam-
mer, naadde Heimen sin, gjekk inn,
slog Armarne sine um Halsen aat Mor
si med ein djup, saar Sukk og seig 1
Uyvit. (Meir.)
Israel Potter.
(Utdrag etter Israel Potter, his fifty
years of eærle.)
Den, som vil sjaa eit einslegt og
romantisk Landskap, kann koma til
Berkshire i Massachusetts i Nordame-
rika. Her er Bakkelende med Skog
og Eng, og ein og annan Potetaaker
innimillom. Folk finst her litet av,
det er mest berre Hestar og Kyr, som
held til der. Men endaa kann ein
heile Aaret igjenom merka paa Røyk-.
flokarne, som langsamt stig upp djupt
inne i Skogarne, at dei halville Kol-
brennararne strævar med Arbeidet sitt,
og naar Vaaren tek til, so kann ein
sjaa paa den lette Eimen, som krullar
seg, at daa hev dei teket paa med aa
laga Sukker av Valbjørki.
I gamle Dagar var det ikkje so
stuslegt der. Dei fyrste Nybyggjararne
søkte hit, daa dei likad seg betre uppe
i Høgdi, endaa det var magert, enn
nede i Dalarne, som var mykje vikare,
men ufriske og vaatlendte og skodde-
fulle, fyrr dei vart uppdyrkad. Men
smaatt um Senn tok Folket til aa
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
