Barndom og ungdom. (1783-1810). Ein haustkveld for 100 aar sidan sat ein ung diktar aa-Ieine paa. eit lite rom ned i Kjøbenhavn og las historie. Med elli gong kasta han boka fraa seg, sprang op gripen av ein sterk tanke, so det gjekk kaldt gjenom han. Det var som ei megtig aand kalla honom til reformator, og han gjekk no i fleire veker og drøymde om dette og grubla paa, korhis ein reformasjon i hans tid kunde verte mogeleg. Han var bokmann og trudde det helst maatte skje ved bjelp av pen og blekk. — Reform asjons t anka ne kom han for det første burt ifraa; han lærde snart, at han her maatte begynde med seg sjølv. Seinare hadde han heller ikkje so sterk tru paa pen og blekk: det skrevne ord. Det var det livande, muntlege ord, som for honom vart det største og sterkaste. Her vart. han ein reformator, endaa han for det meste livde som bokmann. „Hælvten skald og hælvten bogorm", var det uttrykk lian bruka, naar ha,n vilde gje ein kort karakteristikk av seg s jølv. Men denne sterke drøymaren, som med skaldeauge sit saag utover manneætta — attende til oldtida med sin villskap og sine uklaare draumar, over si samtid og framover til komande tider og ufødde ætter, denne stovelærde mannen som sat der med pen i hand og med sine tankar liksom so