Norge* ni der om dei, som ser inn i framtida, inn i det, framtidsland som ein arbeider for og stundar mot: men som ein ikkje sjølv fær kome inn i. Diktet sluttar med det fagre bilæte om Moses, som „med luende sind- fraa fjelltoppen saag inn overdetland, ban altid hadde elska og drøymt om, som høyrde folket hans til, men som han sjølv ikkje fekk kome inn i. — Det gaar soleis med so mange talsmenn for ei stor sak. Med Mix og Herman Anker gjekk det i alle fall so. Mir. Anker. Anker og Ar vasen var einige i sit grunnsyn, men elles ulike, so den eine utfyllt.e den andre. Arvesen hadde det arbeidet aa forkynne Grundtvigs tankar til det store folk. forme det slik, at dei kunde verte kvarmanns eigedom. Han var utlærd skulemeistar, var og difor den som hadde det beste skyn og grip paa skulearbeidet. I det heile var han den mest praktiske; han hadde bondeguten« gløgge syn. praktiske sans og kjennskap til folks tenkjemaate. Han heldt folkemøte, utgav blad. var agitator i stor stil. Fraa 18153 til 1870 styrde han ~Kirkeligt Folkeblacksom fraa 1857 til 62 hadde vore styrt av Fr. Wexelsen og O. A. T. Krogness. I 1866 vart han ogso styrar av „Hamar Stiftstidende". I 1872 slutta han her og fekk sit eige blad „Oplandenes Avis", som i mange aar var det vigtigaste organ for folkehøgskulen i Norge. Det fekk ein stor lese-