142 Folke Ii egtkulen. kyrkja kvar sundag det ikkje var messe, for överfyllt hus, og han tala, med folk, kor han raaka dei. Han tok telane med storm. Det var Arvesen først og Arvesen sist. Men ut paa vinteren braut det laus ein strid, som det vart skrive mykje om i blada, og som sel jordingane bar so mykje aa fortelje om den dag i dag. — Det var sundag etter nya ar, Arvesen tala daa i kyrkja om t ni, von og kjærleik og nemde, at desse dygder hadde menneskja fraa skaparen, og at dei fanst hjaa kristne og heidningar. Det var kristendomen si crend til menneskja aa kome deira naturlege tru, von og kjærleik til møtes. Heidningane sine dygder var ikkje „glimrende laster", som Augustin hadde sagt. — l)et var altso Grundtvigs lære om Guds-bilætet, Arvesen her var inne paa. Futen, ein bror til presten, var den dagen til stades i kyrkja og høyrde preika til Arvesen. Futen var ein streng pietist, som visst meinte det svært vei paa sin maate. Paa tingreiser samla han ofte om kveldane tingaalmugen og heldt opbyggjingstaler for dei. Han fann ut, at det var ei faarleg lære denne Arvesen kom med. Den vilde „svække menneskets syndeskyld". Det same fann presten og, og ban skreiv daa, til Arvesen, at han ikkje oftare fekk tale i kyrkja. Fretnaden om, at Arvesen var ranglærar og ein faarleg kar. gjekk vidan om og sette støkk i folk, mest i dei som budde leugst avsides, og det vart mykje snakk ora dette. Gale var det, at, ban ikkje hadde rette trua; men det var ikkje stort betre, at han talde folk til aa lese Bjørnsons skrifter, og n.t ban let Ullmann tale for elevane. Cl lm ann kom nemleg til Seljord t jula, og Jör und Telnes in, fl. fekk honom daa til aa love aa kome til Seljord med skulen sin. Arvesen reiste attende til Sagatun, og Ullmann flutte op til Seljord i januar 1880. Den første vinteren var skulen paa Bjørge. Kvar onsdag ettermiddag heldt, han religiøse foredrag for bygdefolket. Han gjekk igjenom Matthæus evangelium og tala om