Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
123- BONDESTUDENTAR
til noko Arbeid; han hadde kanskje Hjelpi liggjande
ferdug, og den vilde han sende naar Naudi var størst.
Ein Dag naar han kom heim svoltin og trøytt, og reint
modlaus, laag der eit Brev paa Borde til han, med 100
Dalar i og berre dei Ordi: „fraa ein ukjend Ven; friskt
Mot!" Og naar dei Dalane var Ende, so kom det
eit nytt Brev av samme Slage . . . Han sat og rekna
ut korleis han paa beste Maaten skulde brüka desse
Pengane; men han kom etter, at 100 Dalar var reint
for lite; og so drøymde han Draumen um att so, at
no laag det 200 Dalar i Breve. So banka det paa Døri;
Daniel skvatt upp . . . Men det var berre Gregus Johnsen.
Dagen etter gjekk Daniel upp i Universitetshalli og
saag etter um det var nokon Huslærarpost utlyst. Jau,
der var ein, — hjaa ein Doktar burtpaa Strilelande.
Daniel gjekk att med ein Gong. Vaarherre kunde daa
aldri vilja at han skulde grava seg ned paa Strilelande.
Han hadde ikkje Ro lenger til aa sitja inne og lesa.
Ikkje kunde han gaa paa Fyrilesningane heller; hadde
anna aa tenkje paa. Han gjekk mest og dreiv paa
Gata og døyvde sine rædde Tankar i Draumar; og han
hadde ei løynleg Von um at han paa denne Maaten
kunde slumpe uppi eitkvart. Lukka hans sat kannhende
og venta paa han her eller der, berre han kunde koma
yvi ho. Maten! For ein so jammerleg Ting som Maten
kunde daa ikkje ei Sjæl gaa under. Alle Heltar i alle
Dikt fekk alltid Maten; det var raatt aa spyrja um slikt.
Maten maatte koma. Vaarherre var vel likso god
Diktar som dei andre . . .
Meiningslaust, tankelaust, uforsvarlegt vilde det vera
aa hjelpe han upp or Bondelive og so sleppe han att
paa denne Maaten. Det var ikkje fritt for at Daniel i
sine inste Tankar so smaatt truga Vaarherre med, at
han vilde slutte aa tru paa han, um han ikkje hjelpte
no. Det var Tankar som han sjølv fann formastelege;
men han forsvara dette med, at dersom han skulde bli
uppraadd no, so vilde han vera nøydd til aa tru at der
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
