Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
MANNFOLK
289
Stipendie og var i München og Paris. „Men du fik
jo noksaa godt betalt det store bibelske Billede til
Kunstforeningen?" Aa, det var ikkje nokon Kapital
til aa liva eit Aar paa, knurra Bjølsvik; „og Stipendie,
som du veit skal vara eit Aar, er so stort at ein godt
og vel kann koma att og fram med det." „Kjenner til
det," nikka Otto Nielsen.
Han var ferdug med Kaffien og stappa Pipa si, —
Portoriko No. 2 i ei Jaabækspipe. „Og det Billede je
siden fik solgt til denne Endre Storr," heldt han fram,
„’Vaad Høst’, du vét" ... — „Ja?" — „Det gav den
Slyngelen bare 300 Kroner for; og saa fik je enda
den Besked paa Kjøpe, at det var ikke Kunst, det je
hadde gjort, men Fotografi. Idioten." — „Hm! Og
enda gav han 300 Kroner for det!" — „Ja; for ’Sannhet
har vi Bruk for, men Kunst er Humbug’, sa han.
Generalidioten." — „Patent-Idioten." — „Kgl. norsk
Overidiot." — „Kraftidiot." — „I Evighed Amen."
Men so lengi Bjølsvik hadde desse Obligasjonane,
kom han ingin Veg. Ein Obligasjon var som ein
Mylnestein um ein Manns Hals; Bjølsvik kunde maale
so mykje Fusk han vilde, so vart det ikkje meir enn
til Obligasjonane, og so kannhende til Tobak, men
Fanden ikkje til Brennevin.
Og so den Skræddaren. Trur du det var so mykje
som ein Bukseknapp aa faa paa Borg der no lenger?
Og dei „Klædebønderne" han her gjekk i, og som var
dei beste han aatte, dei var so utslitne, at han ikkje
var præsentabel med deim lenger, minst bak. Han
kunde knapt nok gaa til Folk um Kvelden dessmeir;
og slettikkje naar der var Damur.
Otto Nielsen blinka med Augo og lo lysteleg;
Bjølsvik lo med.
„Nei Fanden," tok han frami att; „det blir ikke anden
Raad enn at je faar gaa optil Voss og sæle Kadavere
mitt."
„Je har tenkt paa aa sæle Sjæla je," sa Otto Niel-
19 — Garborg. I.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
