Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
340
MANNFOLK 340
Han var ikkje so fager som fyrr. Den store
Adels-nasen var der nok. Men Augo vart meir og meir
vassne av seg; og Haare datt; og Andlite var ikkje
lenger so klaart i Dragi. Han saag eit Grand slitin,
laus-feit, ul ut. Og so vart han for kjend. Gamle
Kameratar drog seg ifraa han; dei torde ikkje vera med
lenger. Midt paa ljose Dagen kunde han koma
køyrande full gjenom Karl Johan med kjende Kvinfolk; ja
det gjekk so vidt, at han kunde vise seg for Folk i Lag
med ein Fyr som Olai Juberg, som alle visste var ein
Sjofelist, og som etter aalmenn Meining mest livde av
aa vera Millommann millom rike Mennar og Gjentur
som ikkje var rike.
— Maken til Dansar hadde Helene aldri vori ute
fyri. Ein kjende seg ikkje sjølv, so lett gjekk det. Han
dansa rettvendt og bakvendt, endefram og attlengjes;
han hadde so mange Kunstir at ho vart heilt fortumla.
I Fyrstningi hadde han ein Maate som ho ikkje lika;
han klengde seg so inn-til henne. Men det slutta han
med, daa han skyna at det var henne imot.
Sidan var han berre hyggjeleg; og daa Dansen var
slutt, tok han henne upp til eit Bord og vilde gje henne
Vin. Men ho bad um Bruslimonade.
Han var endefram og greid; spurde um allting, og
fortalde. Men ho skyna at ho fekk agte seg; han kunde
ikkje vera so greid aa koma ut for. Den Munnen, den
mjuke Munnen —; han hadde visst kysst meir enn ei
Gjente i sine Dagar, han.
Ny Dans. Helene fylgde Knutzon; men det skulde
vera siste Gongen no.
Det kom Folk inn jamt; Golve var so fullt at der
var lite Rom til aa snu seg. Rett som det var kom
dei upp-i slik ein Krull av Folk, at dei laut stana. Som
dei heldt paa med aa arbeide seg ut „paa fri Sjø" att,
som Knutzon sa, kom det ein Konstabel baskande.
„Undskyld Di," sa han. „Hva behager?" sa Knutzon;
han vart so bleik og rar. „Vær rolig Di," sa Kon-
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
