Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
57 EIN FRITENKJAR
vart leid av dette og drog seg ifraa henne. Og Milla
fann seg i det; for ho hadde strakst fengi seg ein ny
„Lærar", som nok kunde segja henne vissare Greide
um dei høgste Ting.
So hadde Eystein Hauk paa nytt vori eit Leikverk
for eit laust Kvende. Det vart alt upp i Styggedom
for han. Ille hadde han fari aat, og ille var han
medfarin. Si Sut hadde han ikkje vunni yvi; den laag
og brann i Bringa som fyrr; og mindre enn nokon
Gong kunde han gjeva upp Tanken paa Ragna. Kvar
skulde han av? Han var trøytt, skamfull, hugbrötin;
og utan Ragna var han so hjelpelaust aaleine. Utan
Ragna hadde han ingin — anna enn sine glade Venir,
som fløytte seg uppe paa Livsens Hav med Hjelp av
sine mange tømde Flaskur. Kvar skulde han av. Alle
Livsvegar var stengde, utan den eine som førde til
Undergang. Hadde dei likevel Rett desse som sagde,
at ingin kunde halde seg uppe i Motgang, utan han
hadde si kristne Tru?
— Han var trøytt. Som den burtkomne Sonen hadde
han sett sin Arv til i eit villt Liv, og no stod han der
sjuk, raadlaus og aaleine.
Han fekk ein dragande Lengt etter Kvild og Fred.
Barnetidi og Barnetrui steig fram for Minne hans,
milde, varme, fagre som Dikt. „Um eg endaa freista
aa vinne att Barnetrui? Eg var sælare med den; og
slikt gjeng i Lag for so mange andre?" Det var ein
fin, solklaar Sundagsmorgon; Kyrkjeklokkune tok til aa
ljome, fredelegt, signande, med lang, graatfull Dirring
ut-yvi ein syndefull Heim. Han tok paa seg og gjekk
— aat Kyrkja. Han kjende seg skamfull, rædd, som ein
burtkomin Son; men tusund sæle solfulle Minne steig
upp i honom og fyllte honom med Graat. Og som
Kyrkja steig fram mot honom breid og tung, full av
Aalvor, kjende han det som noko framandt og fælt, at
han noko sinn hadde tenkt aa rive seg laus ifraa henne.
Han kom inn. Orga gjekk som eit rullande Hav og
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
