Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
130
AV LA AK ÆTT
— Vinteren gjekk. Alvhild høyrde inkje fraa Leiv;
han hadde vel gløymt henne. Knut var paa Dale ender
og daa som fyrr; stundom slog han seg glad, men
oftast var han meir still av seg enn fyrr; han held av
meg, tenkte Alvhild. Dei gamle talde for henne, og
ho var lempeleg og rimeleg. Men naar dei vilde hava
visst Svar, fælte ho seg av.
Um Vaaren gjorde dei eit lite Lag paa Dale, skulde
„smaka paa Vaarbrygge"; Knut var med. Alvhild
hadde aldri set han so snaal og greid; han sette Liv
i heile Lage. Alle var glade i Knut; Gjentune ovunde
Alvhild.
Ut paa Kvelden, daa Øle so smaatt tok til aa vinne
paa Folk, tok Mori Alvhild med seg ut i Koven; der
sat gamle Hallvard og Knut; og det vart snart Drøs
av. Men so laut dei gamle ut i Lage att; og Knut
og Alvhild vart verande aaleine. Daa bad Knut henne
segja si Meining; han kunde ikkje gaa i denne Uvissa
lenger. Det galdt meir for honom enn ho trudde, sa han;
gjekk det skakkstyrt med dette som alitid hadde vori
hans beste Von, so kunde nok ikkje han taka det so
rolegt som Bjørn Haugstad. Han var so aalvorsam og
sorgfull som ho aldri hadde set han fyrr. Ho hadde
vondt av han; ho kjende ho heldt av han. Ikkje paa
same Maaten som —; men det var ikkje sagt at det
var best ... Og Leiv, han hev gløymt meg; og ein
Gong maa det bli ei Avgjerd; og Far og Mor vil
det . . . Ho glytte bljugt til han. Han slog Armen
kring Live hennar liksom ør av glade Vonir: „er du
no mi, so skal du aldri i dine Livedagar trega det!"
Leiv hev gløymt meg, tenkte Alvhild; Far og Mor vil
det . . . „Det er vel so laga," kviskra ho; vart
gloande heit, og so kald att. Han vart so glad at han lo;
drog henne til seg og gav henne fraa seg; gjorde eit
Hallingkast og ropa: „hei! no veit eg koss det er aa
vera glad!" — Alvhild kveikte seg ved hans Glede so
godt ho kunde.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
