Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Naar ho kom so høgt at ho kunde sjaa til Nes, hauka
ho so det svara rundt alle Fjell. Men var ho inne, so
var det slikt Staak og slik Giede gjenom heile Huse,
at gamle Futen ikkje fekk Fred nokon Stad. Han banna
so smaatt og var etter henne rett som det var; men
ofte vart han standande og glo paa henne der ho for
og flaug, vill og lett som Fuglen; sistpaa kom han etter
det han ikkje fyrr hadde visst: at Dotter hans var ven.
Det var ein Ting aa tenkje paa! Han hadde alltid havt
som ein Mothug mot Gunhild, av di ho ikkje var Gut;
men naar alt kom ihop, so kunde ei fager Dotter au
vera god til eitkvart.
«Du Gunhild,» sagde han ein Dag, «veit du kor gamall
du er? «Syttan Aar,» svara G jentungen med ein sæl
Smil; «syttan Aar!» «Hm,» murra den gamle, «er du
so glad i dine syttan Aar ? — Du veit nok ikkje at syttan
Aar er ein faarleg Alder?» Ho saag paa Gamlen med
ein sann Skalkesmil. «Kannhende det?» spurde ho.
«Jaha,» svara Futen stutt; «sjaa no til!» Han kjende
Minningar fraa sin eigen Ungdom av aa sjaa paa henne;
slik var sæle Margreta au den Tid ho var ung. Men det
var ikkje verdt aa tenkje paa sovori. Futen dreiv av
inn paa Kantore so fort han kunde. No galdt det aa
finne Dotter si ein god Mann, tenkte Niels Pedersøn.
Det tenkte ikkje Gunhild paa. Ho møttest med Baard
ikkje so sjeldan, snart paa Kyrkjevegen og snart annan
Stad; og desse Møti var det einaste ho brydde seg um.
Det var ein Elskhug utan all Tanke, naturfri og vill som
millom Fuglar i Skogen. Dei tala saman um mangt,
mest inn seg sjølve, men lite um Framtidi. For
Fram-tidi var ikkje so greid aa tenkje paa som dei gjerne
vilde; men no hadde dei det godt.
Den som førde Orde var mest Gunhild. Baard gjekk
og lydde, sjølvgløymd, drøymande; ofte visste han ikkje
166
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
