Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Han Lars i Lia.
Aa nei; han rid ikkje den Dagen han sålar, den
Mannen. Er det noko som skulde vera gjort — det kann
vera Løo hans som treng Vøling paa Take eit Par
Sta-dir —, so fær han no fyrst sjaa daa, maa’ta. «Me fær
no sjaa daa,» segjer han Lars i Lia. Og han ser. Og ser.
Baade vel og lengi.
Naar han tykkjer han hev sét nok, segjer han med
seg sjølv: «ja; eg fær vel snart ta til so smaatt no aa
... tenkje paa det.»
Han tek til aa tenkje paa det. Tenkjer so smaatt eit
Aar eller tvo. M—æ—ah! Geisp. «Hja. So fær me no
vel snart tenkje paa aa... ta til med det daa,» segjer
han Lars.
Han tenkjer paa aa taka til med det. Tenkjer lengi.
Tenkjer og tenkjer, til dess det er for seint for i Aar.
Jah! aah! Geisp. So fær det vera til eit anna Aar
daa.
Han drygjer til eit anna Aar. Men no lyt det no full’
bi daa, maa’ta. Han tek seg påå Tak. Og gjer upp med
seg sjølv, at no skal det bli. Hunden rugge meg skal
det so ja; no banna han Lars. For dette bér ikkje til
lenger. Det er for gali; Løo rotnar snart ned. Og Høye
ligg og vert utskjemt i Staen Aar etter Aar; det duger
ikkje paa den Maaten. Ein maa halde sine Ting i Stand,
20 — Garborg VII.
309
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
