Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
Gömul Hvítabandskpna:
Endurminningar
Hvítabandið er félag, sem ekki lætur
mikið yfir sér. Þó hefur þetta félag
starfað hér í bænum í 50 ár.
Þann 22. febrúar var hátíðlegur
hald-inn 50 ára afmælisdagur félagsins.
For-maður Hvítabandsins, elskuleg stúlka,
minntist í fáum orðum á starf félagsins,
en eins og hún sjálf er yfirlætislaus, svo
var og ræða hennar, og vegna þess að
mér þótti hún ekki telja nógu vel upp
það, sem félag þetta hefur vel gert, get
ég ekki stillt mig um að bæta nokkru
við um félagið.
Ég gekk í félagið á árunum 1906—1907,
þá 15 ára að aldri. A æskuárunum er
maður áhrifagjarn. í>au áhrif, sem ég’
varð fyrir, þegar ég fór að kynnast
fé-laginu og starfa þar sjálf, hafa verið mér
drjúgt veganesti í lífsbaráttu minni, það
finn ég bezt nú, þegar ég lít yfir farinn
veg á rúmum 50 árum.
Fyrstu árin, sem ég var í félaginu, var
starfið aðallega í því fólgið, að sauma föt
úr nýju efni og gera upp úr gömlum
föt-um, gefa þetta svo bágstöddum
heimil-um, sem þá voi-u fleiri en nú. Stundum
tóku nokkrar konur að sér eitt heimili,
ef húsmóðirin xar veik eða aðrar
ástæð-ur fyrir hendi, þvoðu þá þvottinn og
bættu þangað til allt var komið í lag á
heimilinu. Getur hver og einn sagt sér
sjálfur að þetta var mikið starf, t. d. á
heimili þar sem voru 6—8 börn, en
þakklæti móðurinnar var meira en nóg
borgun fyrir allt erfiðið.
Frá þessum árum á ég’ rnínar kærustu
endurminningar. Mér verða
ógleyman-legar þær Ingveldur Guðmundsdóttir og
dætur hennar, Jakobína Jakobsdóttir og
hennar dætur, Jóhanna Gestsdóttir, Lilja
kona Benedikts gullsmiðs og dætur
hennar, Steinimn á Akri og Katrín
Eyj-ólfsdóttir, Guðrún í Eiríksbæ, Valgerður
og Kristín Gísladætur, Þórunn
Finns-dóttir og Hóknfríður Rósenkrans,
Guð-finna Einarsdóttir, Guimfríður
Rögn-valdsdóttir, Jóhanna Arnadóttir og
Krist-ín Jóhannesdóttir og fleiri og fleiri konur.
Þessar konur höfðu allar stórum
heim-ilum að sinna, en ávallt höfðu þær tíma
til þess að koma á saumafundina, ávallt
höfðu þær tíma til þess að hjálpa þeim,
sem bágt áttu.
Eitt var sameiginlegt með þessum
kon-um: Það var einhver tignarblær yfir
þeim. Þær komu líka æfinlega
uppábún-ar, bæði á fundi og eins á saumafundi og
þar (á fundunum) féll aldrei hnjóðsjTði
til nokkurs manns.
Þegar Oddfellowreglan ákvað að gera
tilraun til bess að koma upp
sumarheim-ili fyrir veikluð börn, voru það 4
Hvíta-bandskonur, sem til þess starfa réðust.
(Síðan eru eitthvað kringum 20 ár.)
Höfðu þær starfið á hendi fyrstu árin.
Ég er þeirrar trúar að þetta starf, eins
blessunarríkt og það hefur reynzt
börn-unum, sem hafa átt því láni að fagna að
komast á sumarheimili reglunnar fyrr og’
síðar, hafi ekki hvað sízt lánast svona
vel af því það voru Hvítabandskonur,
sem byrjuðu. Varðar mest til allra orða,
að undirstaðan rétt sé fundin. Fyrstu ár
sumarheimilisins voru erfið, ekki hvað
aðbúð snerti frá reglunnar hálfu, en
hús-næði var óhentugt, starfið varð svo að
segja að „þreifa sig áfram sjálft", til þess
að leysa það vel af hendi þurfti skilning
og fórnarlund.
1 8 hvítabandið
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
