66 wanhopend werd. Hij wist even goed als ieder ander, dat de dominee eens een bizonder goed studiehoofd gehad had ; maar dat hij te wild geleefd had in zijn jeugd, zoodat hij eindelijk een beroerte had gekregen en later nooit weer de oude geworden was. Meestal vergat hij zelf, dat hij maar een ruïne van een mensch was, maar telkens als hij er aan herinnerd werd, kwam een gevoel van wanhoop over hem. En nu zat hij als een doode in den leunstoel, en 't duurde lang eer iemand iets durfde zeggen. „De dominee moet dat zoo niet opnemen," zei de schoolmeester eindelijk, en trachtte zoo zacht en vriende- lijk mogelijk te spreken. „Stil, Storm," zei de dominee, „ik weet wel, dat ik geen uitstekend predikant geweest ben, maar ik dacht niet, dat je mij mijn betrekking af zoudt willen nemen." Storm maakte een afwerende beweging met de hand om te toonen, dat zoo iets nooit in zijn bedoeling gelegen had, maar hij durfde niets zeggen. Hij was een man van zestig jaar, maar trots al het werk, dat hij op zich genomen had, was hij nog in zijn volle kracht. Er was een groot verschil tusschen hem en den predikant. Storm was een van de langste mannen in Dalecarlië en had zwart, krullend haar ; zijn huid was koperrood en zijn gezicht scherp gesneden. Hij zag er ongeloofelijk sterk uit naast den predikant, die klein was, een ingevallen borst had en een kaal hoofd. De vrouw van den schoolmeester vond, dat haar man,