96 „Ze zeggen niets," antwoordde Karin. „Je moogt het hun wel zeggen hoe 't gegaan is. Zie je, ze hadden den heelen nacht gedronken, en ik zat op een bank half te slapen. 't Was in de herberg van Karmsund. Toen kwam Eijas en maakte me wakker. Hij zei heel vriendelijk : „Kom mee, Ingmar, dan krijg je wat warms. Wacht, drink 't hier maar op. 't Is enkel suikerwater." „En ik was zoo koud, toen ik wakker werd. En toen ik 't glas nam, dat hij me overgaf, kon ik niet anders proeven dan dat het warm en zoet was. Maar hij had er wat sterks ingedaan. En wat zal Vader nu zeggen ?" Karin deed de deur open. Eijas zat nog altijd daar binnen en ze vond het goed voor hem dit te hooren. „Als Vader leefde, Karin, als Vader maar leefde." „Ja Ingmar, wat dan ?" „Geloof je niet dat die hem doodsloeg?" Eljas barstte in lachen uit, en de jongen werd zóó bleek, toen hij hem hoorde, dat Karin haastig de deur weer afsloot. Maar na dien tijd was Eijas toch zoo tam geworden, dat hij Karin niet belette Ingmar naar den schoolmeester te brengen. De eerste tijd, nadat Halfvor het horloge gekregen had, kwam er heel wat volk in den winkel. Geen boer kwam in de kerkbuurt, zonder dat hij een boodschap