1 2 men dezen middag, na de komst van Hók Matts. Maar hij dacht, dat hij nu den predikant en al den anderen toonen zou, dat hij de man was om dat oproer te dempen. „Nu zal ik ze eerst een poosje laten begaan, zoodat de levenmakers zich moe gepraat hebben, " dacht hij, en ging heel rustig op een stoel zitten, die achter de tafel met het waterglas stond. Op hetzelfde oogenblik barstte er een woedende storm tegen hem los, want nu werd ieder door de gedachte bezield : „Wij zijn immers allen even goed als de school- meester. Waarom moet hij alleen ons zeggen, wat we gelooven en wat we niet gelooven moeten ?" 't Scheen, dat dit voor de meesten nieuwe gedachten waren, maar men kon toch aan 't praten hooren, dat zij in de menschen waren opgekomen en gegroeid sedert de schoolmeester het Zendingshuis bouwde, en hun toonde, dat een eenvoudig, gering man 't kon wagen Gods woord te verklaren. Na een poos dacht de schoolmeester : „Nu zullen die jongens wel uitgeraasd hebben. Nu is het tijd hun te toonen wie de baas is hier in 't huis." Hij stond op, sloeg met de hand hard op de tafel en zei met luide stem : „Nu moet het uit zijn ! Wat is dit voor een spek- takel ! Nu wil ik naar huis en jelui moet ook heengaan, zoodat ik 't licht uit kan doen en sluiten." Sommigen stonden werkelijk op ; want zij waren bij Storm op school geweest en wisten, dat, als hij op de