1 2 5 den, toen ik hem zei, dat ik het Zendingshuis bouwen wilde," dacht de schoolmeester. „Ja, hij heeft gelijk gehad," dacht Storm verder. „Nu hebben we 't hier, de dwaalleer, oproer en scheiding, en misschen was dat alles heel niet gekomen, als ik niet had doorgezet dat Zendingshuis te bouwen." Op 't zelfde oogenblik, dat dit den schoolmeester dui- delijk werd, hief hij 't hoofd en richtte zich op. Uit zijn zak nam hij een klein, glanzend, stalen sleuteltje, waarmeê hij gewoonlijk de Zendingszaal sloot en opende. Hij liet het blinken in 't licht, zoodat het fonkelde en de heele zaal door te zien was. „Nuleg ik dezen sleutel hier op de tafel," zei hij, „en ik neem dien nooit meer terug. Want ik zie, dat ik alles, wat ik er mee heb willen buiten houden, inte- gendeel heb binnengehaald." Toen legde de schoolmeester den sleutel neer, nam zijn hoed en ging recht op den predikant af. „Ik dank dominee wel, omdat u vandaag kwam om mij te hooren," zei hij. „Want als 't vanmiddag niet gebeurd was, dan was 't nooit gebeurd."