127 met Karin over wat hij nu doen zou. Ingmar zei, dat hij 't liefst schoolmeester zou worden. Hij verzocht Karin hem bij Storm te laten blijven, tot hij oud genoeg was om op het seminarium te komen. Daar in de kerk- buurt zei hij, kon hij boeken leenen van den school- meester en van den predikant en ook kon hij Storm helpen in school. Dat was een goede oefening. Karin dacht hier lang over na ; eindelijk zei ze : „Je wilt misschien liever niet hier zijn, omdat je toch 't bestuur over de hoeve niet kunt krijgen." Toen Gertrud van den schoolmeester hoorde, dat Ingmar weer terug zou komen, trok ze een lip. Ze meende, als er dan toch een jongen bij hen inwonen moest, had 't evengoed de mooie Bertil van den rechter kunnen zijn, of de vroolijke Gabriël, de zoon van Hok Matts Eriksson. Gertrud hield veel van Bertil en Gabriël, maar wat Ingmar betrof, wist ze nooit recht wat ze voor hem voelde. Ze hield van hem, omdat hij haar bij haar lessen hielp en haar gehoorzaamde als een slaaf; maar ze kon ook zoo boos op hem worden, omdat hij zoo onbeholpen en langzaam was en geen begrip had van spelen. Ze kon niet laten hem te bewonderen, omdat hij zoo vlijtig en leerzaam was, maar daarentegen voelde ze een diepe verachting voor hem, omdat hij zoo heele- maal geen slag had om te toonen wat hij waard was. Gertrud had altijd 't hoofd vol vroolijke fantasieën en droomen, die ze in vertrouwen aan Ingmar vertelde. Als hij nu