142 „En moet jij nu schoolmeester worden ?" zei hij. Ingmar bleef een poosje zitten met neergeslagen oogen. Zijn lippen bewogen zich alsof hij lust had te lachen, maar hij antwoordde treurig : „Ze hebben me thuis niet noodig." „Hebben ze je thuis niet noodig ?" vroeg de oude man. „Hoe kun je weten, wanneer de hoeve je noodig heeft ? Eljas leefde maar twee jaar. Wie weet -hoe lang Half- vor leeft." „Halfoor is gezond en sterk," zei Ingmar. „Je weet wel, dat Halfvor verhuist en je de hoeve overlaat, zoodra je die terug kunt koopen." „Hij was wel dwaas, als hij van Ingmarshoeve weg- ging, nu hij die eenmaal in handen heeft." Onder dit gesprek zat Ingmar aan den rand van de tafel te trekken. 't Was een eenvoudige dennenhouten tafel met een dik blad. Het kraakte plotseling. Ingmar had een stuk uit den hoek gebroken. Sterke Ingmar zat met de hand omhoog en zei : ,,Hij laat je de hoeve nooit, als je schoolmeester wordt." „Meen je dat ?" „Meen, meen," zei de oude. „Ik kan wel hooren hoe je opgevoed wordt. Heb je ooit achter een ploeg geloopen ?" „Neen," antwoordde Ingmar. „Heb je ooit op een kolenhoop gepast, of een grooten den geveld ?" Ingmar zat daar even stil en zachtmoedig als altijd,