1 59 pas zeven jaar. Hij raapte de afgewerkte spijkers op, koelde ze in een bak met water af en bond ze in bossen bij elkaar. Midden onder 't werk kwam een vreemde en ging in de deur staan. 't Was een lange man met donker haar en baard : hij moest zich bijna dubbel vouwen om naar binnen te kunnen zien. Birger Larsson hield op met het werk om te hooren wat de nieuw aangekomene wilde. „Neem 't me niet kwalijk, dat ik naar binnen kijk, al heb ik niets bepaalds te zeggen," zei de man. „Ik ben zelf in mijn jeugd smid geweest, en daarom kan ik moeielijk voorbij een smidse gaan zonder even naar 't werk te kijken." Birger Larsson merkte op, dat de vreemde groote gespierde handen had, echte smidshanden. De smid begon den vreemde te vragen wie hij was en van waar hij kwam. De man antwoordde vriendelijk zonder zich bloot te geven. Birger vond hem verstandig en kreeg een gun- stigen indruk van hem. Hij ging met hem buiten de smidse, stond daar met hem te praten en prees zijn zonen. Hij had moeilijke dagen gehad, zei hij, eer zijn zonen groot geworden waren, zoodat ze hem met het werk konden helpen. Maar nu ze allen samen- werkten, ging het goed. „Je zult zien, over een paar jaar ben ik een rijk man," zei Birger. De vreemde glimlachte even, en zei, dat het hem ver-