1 76 stond, en dat Hij een heilig Godsman in haar huis gezonden had om haar te helpen en te genezen. In deze dagen stond Hellgum vaak op 't kleine stoepje voor 't huis van Sterken Ingmar en zag uit over de vlakte. 't Land, dat voor hem lag, werd bij den dag mooier. 't Heele veld was geel, en alle loofboomen waren helder rood of lichtgeel. Hier en daar wuifden bossen takken, schitterend als een golvende zee van goud. Overal op de met dennen bekleede heuvels zag men gele plekken, die van de loofboomen kwamen, die tus- schen de naaldboomen waren verdwaald geraakt. Zooals een eenvoudig grijs huisje kan lichten en stralen als 't vuur vat, zoo vlamde dit armoedige Zweedsche landschap op in zeldzame pracht. Alles was zoo geel en wonderlijk glinsterend, dat men onwille- keurig aan een landschap op de zon dacht. Maar toen H ellgum dit zag, dacht hij er aan, dat de tijd nu spoedig zou aanbreken, dat God dit land zou doen stralen van heiligheid, en dat de woorden, die hij in den zomer had uitgezaaid, een lichtenden oogst van rechtvaardigheid zouden geven. En zie, op een avond kwam Tims Halfvor naar 't kleine huisje en noodigde Heligum en zijn vrouw uit om op Ingmarshoeve te komen. Toen ze op de groote binnenplaats van de hoeve kwamen, was 't daar buitengewoon netjes. Alle dorre