220 Maar 't volgende oogenblik was hij klaar wakker en zag toen, dat een groote zeilboot naast de stoomboot lag en die stootte. Hij zag groote zeilen en een vreemd dek, waar menschen in lange pelsrokken rondliepen in waanzinnigen angst. De wind stak op en alle ontelbare kleine zeilen stonden zóó gespannen, dat men er op had kunnen hameren als op een trommelvel. De masten waren gebogen, raas en touwen sprongen met een knal als een kanonschot. De groote driemaster, die in den dichten mist recht op „L'Univers" was aangezeild, had op een of andere manier zijn boegspriet in de zij van de stoomboot geboord en kon niet loskomen. De passagiersboot slingerde hevig, maar haar schroeven bleven werken, zoodat de beide schepen zich voortbewogen over 't water. „Groote God ! " riep de kleine kajuitsjongen en stormde naar boven, naar 't dek. „Die stumper is tegen ons aangevaren en moet nu vergaan." Het kwam niet in hem op, dat de stoomboot in gevaar kon zijn, zoo'n groote, sterke boot ! De officieren van de stoomboot kwamen nu aanloopen, maar toen ze zagen, dat het maar een zeilschip was, dat tegen de boot gestooten had, werden zij plotseling gerust, en namen in de grootste kalmte alle maatregelen om de beide schepen te klaren. De kleine kajuitsjongen stond met bloote beenen op 't dek, het hemd fladderde om hem heen in den wind, en hij wenkte de ongelukkige mannen op het zeilschip