229 Er was aan boord nog een jong paar, man en vrouw, die hun huwelijksreis deden. Zij hadden hun hut ver achteruit, en ze hadden zoo vast geslapen, dat ze niets van den stoot gehoord hadden. Aan dat eind van 't schip was niet zooveel geraas gemaakt, en daar niemand er aan gedacht had hen te wekken, sliepen ze nog toen alle anderen al op het dek waren, en den strijd om de booten begonnen. Maar ze werden wakker toen de schroef, die den heden nacht vlak onder hen geraasd had, plotseling stilhield. De man trok haastig een paar stukken kleeren aan en vloog naar buiten om te zien wat er te doen was. Een oogenblik later kwam hij terug. Hij sloot de deur van de hut, eer hij sprak. „'t Schip zinkt," zei hij toen. Hij ging zitten en toen zijn vrouw naar buiten wilde snellen, smeekte hij haar bij hem te blijven. „Alle booten zijn al weg," zei hij, „de meeste men- schen zijn verdronken, en zij die nog aan boord zijn, vechten op 't dek op leven en dood om planken en reddingsgordels. " Op een trap had hij moeten heenstappen ovet 't lijk van een vertrapte vrouw. Van alle kanten had hij doods- kreten gehoord. „Er is geen redding meer, zei hij. „Ga niet naar boven. Laat ons samen sterven." Zijn vrouw vond, dat hij gelijk had en ging stil naast hem zitten.