Full resolution (JPEG)
- On this page / på denna sida
- II
- De ondergang van de „Univers”
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread.
/ Denna sida har aldrig korrekturlästs.
229
Er was aan boord nog een jong paar, man en vrouw,
die hun huwelijksreis deden. Zij hadden hun hut ver
achteruit, en ze hadden zoo vast geslapen, dat ze niets
van den stoot gehoord hadden. Aan dat eind van 't
schip was niet zooveel geraas gemaakt, en daar niemand
er aan gedacht had hen te wekken, sliepen ze nog
toen alle anderen al op het dek waren, en den strijd
om de booten begonnen.
Maar ze werden wakker toen de schroef, die den heden
nacht vlak onder hen geraasd had, plotseling stilhield.
De man trok haastig een paar stukken kleeren aan en
vloog naar buiten om te zien wat er te doen was.
Een oogenblik later kwam hij terug. Hij sloot de
deur van de hut, eer hij sprak.
„'t Schip zinkt," zei hij toen.
Hij ging zitten en toen zijn vrouw naar buiten wilde
snellen, smeekte hij haar bij hem te blijven.
„Alle booten zijn al weg," zei hij, „de meeste men-
schen zijn verdronken, en zij die nog aan boord zijn,
vechten op 't dek op leven en dood om planken en
reddingsgordels. "
Op een trap had hij moeten heenstappen ovet 't lijk
van een vertrapte vrouw. Van alle kanten had hij doods-
kreten gehoord.
„Er is geen redding meer, zei hij. „Ga niet naar
boven. Laat ons samen sterven."
Zijn vrouw vond, dat hij gelijk had en ging stil naast
hem zitten.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Project Runeberg, Mon Feb 23 20:22:06 2026
(aronsson)
(download)
<< Previous
Next >>
https://runeberg.org/jeruzalem/1/0241.html