24 2 ja, nu weten ze, dat het einde nabij is," dacht ze. Eva Gunnarsdochter, die de oudste was, kreeg de plaats bovenaan de tafel, en vóór haar, op haar plaats lag een open brief met een Amerikaanschen postzegel. „Ja, er is een brief van onzen dierbaren broeder Hellgum gekomen," zei Halfvor. „Daarom heb ik de broeders en zusters bijeengeroepen." „Ik begrijp, dat Halfvor meent, dat het een gewichtig bericht is," zei Kolas Gunnar nadenkend. „Ja," zei Halfvor, „nu zullen we hooren wat Hellgum meende met wat hij 't laatst schreef van de groote beproeving, die ons te wachten stond." „Ik geloof, dat niemand van ons vreezen zal te lijden ter wille van den Heer," zei Gunnar. Verscheidenen van de Hellgumianen waren nog niet gekomen en men wachtte lang. De oude vrouw, Eva Gunnarsdochter, zat met haar vérziende oogen naar Hellgums brief te kijken. Ze dacht aan den brief met de vele zegels uit de Openbaring. Ze meende dat op 't zelfde oogenblik, dat een menschenhand dien brief aanraakte, de engel der verwoesting uit den Hemel zou komen neerdalen. Ze hief de oogen op en zag naar het schilderij van Jeruzalem. „Ja, ja," mompelde zij, „zeker wil ik naar die stad gaan, waar de poorten van goud zijn en de muren van gebrand glas.'.' En ze begon zacht in zichzelf te prevelen : „En de fondamenten van den muur der stad