308 verloren had, was, dat er nu een mensch was, die van hem kon zeggen, dat hij niet gehouden had wat hij beloofde. Toen hij nu naast Gertrud liep, dacht hij alleen aan de woorden vol verachting, die zij recht had tot hem te spreken. Gertrud ging op een steen aan den weg zitten en zette de mand op den grond. Ze trok den hoofddoek nog meer naar voren dan vroeger. „Ga zitten," zei ze tegen Ingmar, en wees op een anderen steen. „Ik heb veel met je te bespreken." Ingmar ging zitten en was blij, dat hij zich zoo rustig voelde. „'t Gaat beter dan ik dacht. Ik meende, dat het veel erger zou zijn Gertrud te zien en haar te hooren spreken. Ik was bang, dat mijn liefde mij dan te machtig zou worden," dacht hij. „Ik zou je niet zijn komen storen op je trouwdag," zei Gertrud, „als ik er niet toe gedwongen was. Ik ga nu uit deze streken weg en kom nooit weer terug, Ik was al klaar om heen te gaan een week geleden, maar toen gebeurde er iets, dat maakte dat ik de reis uit moest stellen om je juist vandaag te spreken." Ingmar zat ineengedoken. Hij zag er uit als iemand, die de schouders optrekt en het hoofd buigt om een onweer af te wachten, dat over hem zal losbarsten. Onderwijl dacht hij : „Wat Gertrud nu ook denken mag, ik ben zeker, dat ik goed deed de hoeve te kiezen. Ik zou 't zonder die niet kunnen uithouden. Ik