1 7 berg moesten wonen, die sedert eeuwen door mijn hei- ligheid beschaduwd was." En nu hief de rots op nieuw met lange gedragen tonen een lofzang aan : „Ik denk aan de groote stad met haar muren en torens. Ik denk aan den Koningsberg op de hoogte van Sion met de duizend woningen. Ik denk aan de tenten van verkoopera en aan werkplaatsen, aan muren, die scha- duw gaven, en hooge poorten en torens. Ik denk aan de straten vol menschen, aan al de schoonheid en glans van de stad van David ! „En als ik aan dat alles denk, mag ik wel zeggen : „Groot is uw macht, o heilige rots ! uit u werd dit alles geboren. Fier kunt ge uw kruin verheffen. Nie- mand is uws gelijke in eere en heerlijkheid, maar gij, Golgotha, waart maar een vlek op het veld, een naakte heuvel buiten den stadsmuur. Wie eerde u, wie aanbad u, wie wist iets van uw waarde?" op het zelfde oogenblik, dat deze lofzang opsteeg uit den nacht, klonk de stem van de klok met smar- telijke verontwaardiging, maar toch zachter dan te voren, als gedempt door eerbied. „Het blijkt, dat ge oud wordt ; ge overdrijft alles wat ge in uW jeugd gezien hebt, zooals ouden van dagen gewoonlijk doen. De stad van David strekte zich alleen over Sion uit, aan de zuidzijde. Die reikte niet eens tot mij op het midden van den berg. Het was immers heel natuurlijk, dat ik buiten den stadsmuur moest blijven." 2 Jeruzalem. II.