3 5 De gemeenteleden waren niet weinig verwonderd ge- weest, toen Bo naar Amerika ging. Zijn ouders waren vermogend, en hadden een groote hoeve. Zij hadden hun zoon graag thuis willen houden. 't Gerucht liep wel, dat Bo van Gertrud van den schoolmeester hield, en dat hij wegging om haar te vergeten, maar niemand wist toch precies, hoe dat zat. Bo had nooit een ander vertrouweling dan zijn moeder gehad, en zij was niet voor niet de zuster van een Groote Ingmar. Haar kon men niet bewegen één woord meer te zeggen, dan zij van plan was. Op den dag, dat Bo vertrok, kwam zijn moeder bij hem met een gordel, dien ze hem verzocht op zijn bloote lijf te dragen. Toen Bo dien aannam voelde hij, dat de gordel zwaar was : de moeder had er geld in genaaid. „Je moet mij beloven, dat niet te gebruiken, als 't niet hoog noodig is," zei de moeder. „Het is geen groote som ; 't is precies. zooveel, dat je er voor naar huis kunt komen, als 't je slecht gaat." Bo beloofde 't geld alleen in den hoogsten nood uit den gordel te nemen, en hij was heel nauwgezet in 't houden van die belofte. Hij kwam niet in groote verzoeking, want hij had het meestal goed in Amerika, maar een paar maal was hij toch zóó arm geweest, dat hij geen eten en huisvesting had. Toch was 't hem altijd gelukt een uitweg te vinden, zoo dat hij zijn moe- ders geschenk niet had hoeven aan te breken. Toen Bo zich aansloot bij de Helgumianen, wist hij