75 De kolonisten probeerden te gelooven, dat dit alles maar toevallig was. „Ze hebben zeker een of ander van ons verteld in 't christelijk gedeelte van de stad," zeiden ze, „maar dat zal wel weer overgaan." De oude Gordonisten herinnerden zich, dat er al meermalen allerlei slechte geruchten van hen in omloop geweest waren. Men had van hen gezegd, dat ze hun kinderen geen opvoeding gaven, dat ze op kosten van een rijke, oude weduwe leefden, die ze geheel uitplun- derden, dat ze hun zieken lieten sterven zonder verple- ging, omdat ze in Gods bestuur niet wilden ingrijpen, dat ze een weelderig en lichtzinnig leven leidden, terwijl ze zich den schijn gaven van 't ware Christendom te willen invoeren. „'t Is iets van dit alles, wat ze nu weer eens op- halen, " zeiden ze. „Maar die praatjes sterven wel uit, zooals ze vroeger ook deden, omdat ze geen schijn van waarheid hebben om van te leven." Toen gebeurde het, dat de Bethlehemsche vrouw, die hen eiken dag groente en vruchten kwam brengen, op eens weg bleef. Zij zochten haar op om haar te bewegen weer terug te komen, maar ze weigerde beslist, ooit weer haar boonen en rapen aan hun te verkoopen. Dat was een duidelijk teeken. Nu begrepen ze, dat er iets heel slechts van hen verteld werd. 't Moest iets zijn, dat hun alien aanging en dat alle volksklassen gehoord hadden. 't Duurde niet lang of zij werden in deze opvatting versterkt. Een paar van de Zweden stonden op een