1 44 hen komen moest, omdat zij geen loon voor eenig werk aannamen. Hij dacht aan 't vreemde klimaat en de ziekten, die hen zouden teisteren. Hij dacht aan de harde plichten, die zij zich zelf hadden opgelegd en die tweedracht en ondergang zouden brengen. Hij voelde zich doodmoe. „Even min als we den grond in dit land kunnen be- bouwen en 't water hier drinken, evenmin kunnen we hier voortleven." Hij sleepte zich al langzamer voort. Hij was geheel uitgeput en machteloos. De kolonisten zaten al aan hun avondmaaltijd, toen er zacht aan de poort gebeld werd. Toen de deur openging, zat Tims Halfvor op 't veld buiten. Hij was bijna stervend. De lijkkist van zijn dochtertje stond naast hem. Hij zat bloemen uit een groote bouquet verwelkte anemonen te breken en strooide ze over de kist. 't Was Ljung Bj órn, die hem was komen opendoen. Hij meende te merken, dat Halfvor iets zei, en boog zich neer om het te hooren. Halfvor begon meermalen op nieuw voor . hij een hoorbaar woord kon uitbrengen. „Zij hebben onze dooden uit het graf gehaald," zei hij. „Zij liggen onder den open hemel in Gehenna. Jelui moet ze nog van nacht gaan halen." „Wat zeg je ?" vroeg B.Orn. Hij begreep in 't geheel niet, wat Halfvor bedoelde.