169 „Maar waar wil je 't water in dragen ?" „Ik neem een paar van onze groote koperen emmers, en hang ze aan een juk over de schouders, " zei Bo. Hij meende te merken, dat Gertrud nieuwe kracht kreeg bij 't vooruitzicht, dat hij 't water zou gaan halen, al maakte ze ook allerlei bezwaren ; maar op 't zelfde oogenblik zag hij in hoe volslagen onmogelijk de heele onderneming was : „Goede hemel : ik kan geen water op de tempelplaats gaan halen, die de Mohammedanen voor zóó heilig houden, dat een Christen die nauwlijks betreden mag," dacht hij. „De broeders op de kolonie zullen me niet toelaten het te probeeren, al zou ik 't ook nog zoo graag willen. En 't dient ook nergens voor, want 't is zeker even slecht water daar in dien paradijsput, als overal elders." Terwijl hij daarover dacht, werd hij verrast, door dat Gertrud zei : „Er zijn zeker maar heel weinig menschen op den weg om dezen tijd van den dag." „Nu verwacht ze zeker, dat ik gaan zal," dacht Bo. „Dat ziet er mooi uit. En Gertrud kijkt zoo opge- ruimd, dat ik haar niet durf zeggen, dat het allemaal onmogelijk is." „Ja, dat is waar," zei Bo aarzelend. „'t Zou nog wel goed gaan, tot ik aan de Damascuspoort kwam, als ik maar geen van de kolonisten tegen kom." „Misschien zullen ze je dan verbieden te gaan," zei Gertrud met een heel angstig gezicht. Bo was juist van plan geweest zooiets te zeggen,