I 8o „En dan komt hij op mij toe, aldoor met de stra- lende bladeren in zijn hand. Ik zie hoe ze schitteren in de zon, en van kleur veranderen ; nu eens zijn ze rood als koper, dan weer blauw als staal. Hij helpt me 't juk op den schouder nemen, en geeft me een teeken om heen te gaan. En ik ga zoo gauw ik kan, maar ik kan niet laten dikwijls om te zien. En aldoor staat hij daar en houdt de steeds van kleur veranderende bladen in de hoogte, en 't volk staat stil naar hem te kijken. En zoo staat hij nog als ik de tempelplaats af ga." 0, God zegene hem," zei Gertrud. Ze lag tegen Bo te glimlachen. „Nu zul je wel goed thuiskomen met het water uit de Paradijsbron." „Ja," antwoordde Bo, „nu is er geen bezwaar meer ; nu kom ik goed en wel thuis." op dat oogenblik lichtte Gertrud vol verwachting het hoofd op en lachte weer. „Groote God ! ze denkt dat ik 't water al hier heb," dacht Bo. „'t Was toch ellendig van me, dat ik haar bedroog. Nu sterft ze zeker als ik haar zeg, dat 't water waar ze naar ver- langt, hier niet is." In zijn angst nam hij 't waterglas, dat op de tafel stond, 't zelfde dat Betsy even van te voren Gertrud had aangeboden, en reikte 't haar toe. „Wil je nu 't water uit het paradijs proeven, Gertrud ?" zei hij en zijn stem beefde van angst. Hij was bijna verschrikt, toen Gertrud overeind ging zitten en met beide handen