BARBRO SVENSDOCHTER. Den dag nadat Ingmar in Jeruzalem aangekomen was, zat Karin Ingmarsdochter als gewoonlijk alleen in haar kamer. Den heelen vorigen avond was ze in haar vreugd Ingmar weer te zien, in het vereenigings- lokaal gebleven, en had aan 't gesprek deelgenomen. Maar nu was ze weer versteend. Ze zat stijf en strak in Halfvors leuningstoel, en staarde voor zich uit, zon- der iets te doen. De deur ging open en Ingmar kwam binnen. Karin merkte het niet, voor hij vlak bij haar stond. Ze werd er verlegen door, dat haar broeder haar zoo volslagen werkeloos had zien zitten. Een blos steeg haar naar de wangen, en ze greep gauw naar een breikous. Ingmar ging zitten op een stoel, en zat daar zwijgend, zonder Karin aan te zien. En nu kwam het haar in den zin, dat zij er gisteren met hem alleen over ge- sproken hadden hoe zij het in Palestina hadden, en dat niemand nog iets wist van hem Ingmar, en waarom hij gekomen was. „Daar wil hij nu zeker met mij over praten," dacht Karin.