24 I waar, 't is immers waar," herhaalde ze in zich zelf, „dat ik hem ontmoet heb, dien ik op den boschweg zag. Maar 't is zeker te veel gevergd, dat iemand me gelooven zal." Een paar dagen later werd Gertrud heel verbaasd. Ingmar kwam naar haar toe, onmiddellijk na den avond- maaltijd en vertelde haar, dat ook hij dien man in de zwarte kleeren gezien had. „Van af 't oogenblik, dat je me van hem vertelde," zei Ingmar, „heb ik heen en weer geloopen in de zelfde straat en op hem gewacht." „Neen maar ! dan geloofde je me toch," zei Gertrud blij. Haar geloof vlamde op nieuw in haar op. „Ik geloof juist de menschen niet zoo heel gemakkelijk," zei Ingmar. „Heb je ooit zoo'n gezicht gezien ?" vroeg Gertrud. „Neen," antwoordde Ingmar, „ik heb nooit zoo'n gezicht gezien." „ Gaat 't je ook zoo, dat je 't overal voor je ziet." „Ja, dat gaat me ook zoo." „Geloof je nu ook niet, dat het Christus is ?" Ingmar ontweek het antwoord. „Hij moet ons tiu toonen wie hij is." „Als we hem nu nog maar eens te zien konden krijgen," zei Gertrud. Ingmar bleef staan en zag er besluiteloos uit. „Ik weet wel waar hij nu van avond is, " zei hij zachtmoedig. Jeruzalem. II. 16