2 7 7 zonden heeft naar onze bankiers in Amerika. Maar nu weet ik, dat we 't geld verwachten kunnen." „Daar ben ik heel blij om," zei Ingmar. „Maar bij ons thuis vinden we 't beter de menschen op hun eigen werk te laten vertrouwen dan op gespaard geld." Mrs Gordon antwoordde niet en Ingmar begreep, dat hij 't best deed nu te zwijgen. Mrs Gordon kwam op tijd aan de kolonie. 't Kon niet later dan half negen zijn. Het laatste half uur was zij onrustig geweest. Zij had er over gedacht, wat ze thuis vinden zou. Toen ze het groote huis weer zag, en merkte, dat alles er nog rustig was, zuchtte zij van verlichting. 't Was alsof ze verwacht had, dat een van de sterke geesten, waarvan de oostersche sagen zooveel vertellen, de heele kolonie op den rug zou genomen hebben, en er meê weggevlogen zou zijn. Toen ze bij 't huis kwamen, hoorden ze psalmgezang. „'t Schijnt hier nog alles in orde te zijn," zei Mrs Gordon. „Ik hoor, dat ze in de morgenbijeenkomst zijn." Zij had haar eigen sleutel op een van de poorten, en deed die open om niemand te storen. Ingmar kon bijna niet loopen, zijn knie was stijf geworden. Mrs Gordon lei den arm om zijn middel en hielp hem naar de rondgebouwde binnenplaats. Daar ging hij gauw op een bank zitten. „Nu moet u binnen gaan en zien hoe alles hier in de kolonie is, Mrs Gordon," zei hij.