2 79 „Toen 't morgengebed gedaan was, stond Clifford op om te spreken. Hij verzocht ons een boodschap te mogen brengen, die ons genoegen zou doen, zei hij. Verder was hij niet gekomen, toen de deur open ging en Mrs Gordon binnenkwam. Zoodra hij haar in 't oog kreeg, zweeg hij en zijn gezicht werd aschgrauw. Hij bleef eerst stil staan, maar Mrs Gordon ging de kamer door, en hoe dichter ze bij hem kwam, hoe meer hij achteruit week, met de armen opgeheven voor zijn gezicht. 't Kwam ons zoo wonderlijk voor, dat we allen tegelijk opstonden, en toen scheen Clifford weer tot zich zelf te komen. Hij balde de vuisten hard en haalde diep adem, als iemand, die met een hevigen schrik worstelt, en ging Mrs Gordon te gemoet. „Hoe is u hier gekomen ?" vroeg hij haar. Toen zag Mrs Gordon hem kalm en ernstig aan en antwoordde : „God heeft mij geholpen." „Dat zie ik," zei hij, en zijn ooggin puilden uit van schrik. „Ik zie ook wie bij u is." „Ik zie ook wie bij u is," zei toen Mrs Gordon „Dat is Satan." Toen was 't alsof hij haar niet langer kon aanzien, maar weer week hij terug met de armen voor 't gezicht. En Mrs Gordon liep hem na en strekte de hand naar hem uit. Maar zij raakte hem zelfs met geen vinger aan. „Ik zie Satan achter u staan," herhaalde zij maar nu was haar stem sterk en schrikwekkend. Toen meenden wij allen Satan achter hem te zien staan en we strekten