2 93 Intusschen was Bo voortgeloopen, en had aldoor aan Ingmar gedacht. In 't begin haastte hij zich, want hij wilde graag vóór den ander op den berg komen, maar na een poosje liep hij langzamer. Hij lachte weemoedig om zich zelf. „Dat weet ik toch wel, al loop ik nog zoo hard, ik kom toch zoo gauw niet voort als Ingmar. Ik heb nooit iemand gezien, die zoo veel voorspoed heeft in alles, en zoo'n slag heeft om zijn wil door te zetten. Ik heb niet anders te ver- wachten, dan dat hij Gertrud meeneemt naar Dalecarlië : Ik heb immers al gezien, dat alles hier in de kolonie gaat, zooals hij 't wil, nu al een half jaar lang." Maar toen Bo op 't afgesproken punt op den Olijf berg kwam, vond hij Ingmar daar niet, zooals hij verwachtte, en dat stemde hem opgewekt. Hij begon te werken en ging daar een poos meê door. „Hij zal wel gemerkt hebben, dat hij nu eens den verkeerden weg gekozen heeft, " dacht hij. 't Begon licht te worden, en toen Ingmar zich nog niet vertoonde, werd Bo ongerust, dat er hem iets overkomen was. Hij begon den berg af te gaan om hem te zoeken. „'t Is eigenlijk wonderlijk met Ingmar," dacht hij „al heb ik nu niet veel reden om van hem te houden, toch zou ik 't vervelend vinden, als 't hem niet goed ging. Hij is een flinke kerel, hij heeft ons hier in Jeruzalem groote diensten bewezen. Als Gertrud niet tusschen ons stond, geloof ik dat ik een trouw vriend van hem worden zou."