344 zag hij een man en een vrouw uit de deur komen. De man zag er arm en behoeftig uit en hij meende te zien, dat de vrouw hem wat in de hand stopte. Zij haastte zich den weg af en ging snel naar den kant van de Ingmarshoeve. Toen Ingmar voorbij 't huisje kwam, stond de man nog in de deur. Hij keerde een paar zilveren munten in de hand om en om. Ingmar herkende hem nu, 't was Stig Bórjesson. Stig zag niet op voor Ingmar voorbij was. Toen riep hij hem na : „Ingmar ! Ingmar ! wacht even ! Toe, wacht in 's hemelsnaam, en laat me je even wat zeggen !" Hij vloog den weg op, maar toen Ingmar doorliep zonder zelfs om te zien, scheen hij boos te worden. „Ja! 't is je eigen schuld !" riep hij. „Ik zou je anders wat verteld hebben waar je blij om zoudt zijn. " Een oogenblik later was Ingmar dicht bij de vrouw, die van Stig B6rjesson was weggegaan. Zij had blijkbaar haast en liep zoo hard ze kon. Toen ze hoorde, dat iemand achter haar aan kwam, meende ze, dat het Stig was en zei, zonder om te kijken : „Je moet nu tevreden zijn met wat ik je gegeven heb. Ik heb geen geld meer, aanstaande week krijg je meer, als je maar niets aan Ingmar vertelt." Op datzelfde oogenblik had Ingmar haar ingehaald, en lei zijn hand op haar schouder. Ze rukte zich los en keerde zich met een uitroep van boosheid om.