Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
98
Da alt høi va rinne i hus, måtte karmenn og kvinnfolk banke
det tørre lin, som var fådd i råttent vatn for å få hamsen råtten og
siden måtte det bankes og bråkes og garmes og hekles. Linet vart
fint som kvinnehår, så å ha det på rokk-hode og så spinne lingarn,
om våren, veve ullgarn og lingarn til vadmæl, lerret og mange sorter
toskaft og flerskaft. Dette var noe av livet på Nordland fra mandag
morgen til laurdags kveld. Sterkt kosthold med flittig og godt ar-
beide — det kunde stått skrevet over Pål Nordlands ytterdør. Og
så Guds velsignelse på alle dører i huset.
En søndag ved kirken gikk Karen Nordland bort til ekteparet
Ole og Ane Eidsli, som med heile sitt hus var læsara, og bad om de
ikke vilde komme til Nordland engang. Næste laurdagskveld kunde
passe så bra for henne. Arveien var under tak, og man hadde like-
som et pust i bakken, før linet skulde bankes.
Du æ så arti og ærsom all tiden, du Karen og Nils og gammel-
folkja likeens. Ska me sei ja hell eni, Ane? Nei mene Ane, æg sjer
det på henne, sa Ole.
Ja, sjer du igjennem mæg, så kjem me, er det din vilje da, la
hun til og så på Ole.
Ka sjer du på meg da, Karen, sa Ole.
At du gjerne vil gjørrå oss på Nordland den glæe og ære og
kommå.
Æra fæ me snakk stilt om. Men æg tru me kjem, hvis Gud vil
det og dæ’kj kjem på noko. Me æg itj framtia og dagen me itj
hi sjett.
Nei, det veit me all saman. Men når de kjem, må de ta med
dokk Arn og begge veikjan.
Det bli ein folkevandring da. Folket opover på Jaren vil for-
under sæg, både opover og nedover.
Ja hi dom itj anna, så går da tia med forundring au, sa Karen.
Men no love de vest å kom?
Ja, når du hi fått lokka oss te det så, da kjem me sekkert, sa Ole.
Alsaman?
Ja, dæ fæ vårrå sån da.
Æg skold hels dæg frå’n Arn, sa Karen søndagskvelden til Sissel.
Du da, sa Sissel og vart sprutande rau. Du finn på så mye, men
du skold itj tøv om slikt.
Næ, dæ j itj sant. Æg laug for moro og på prøv. Men de kjem
hit alsaman laurdagskvelden.
Ja, dæ må lem da få for mæg.
No va du enda snill.
Ja, ty du itj dæ?
Eidslifolket kom allesammen og vart mottatt med stor ærsom-
heit av Karen, som det falt henne så naturlig, og av allesammen.
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
